Byłam w piekle, kawę piłam; Magdalena Baran

Magdalena Baran, ur. 1979 w Brzegu. Nie pisze książki, tylko zostawia ślady po własnym życiu, tak prawdziwe, że bolą, i tak absurdalne, że śmieszą. Jej opowieść nie jest o chorobie, ale o tym, jak nawet w piekle można się upierać, że kawa smakuje lepiej z uśmiechem. To nie manifest. To zapis istnienia – dla synów, dla bliskich, dla każdego, kto choć raz czuł, że życie jest zbyt kruche, by udawać kogoś innego.

"Nie byłam bohaterką. Byłam kobietą, która po prostu nie chciała przestać żyć" - M. Baran.

"Autorka opowiada o swoim życiu po diagnozie guza piersi. Pisze o codziennych chemioterapiach, radioterapii, remisji, przerzutach, a także o przyjaźniach zawieranych na oddziale onkologicznym. Mimo trudnej tematyki zachowuje niezwykłe poczucie humoru, posługuje się trafnymi i zabawnymi porównaniami oraz lekkim, przyjemnym językiem.

Podczas lektury przeżyłam prawdziwą karuzelę emocji – chwilami się uśmiechałam, chwilami płakałam, ale przede wszystkim skłaniałam się do refleksji. Wielu z nas postrzega nowotwór jako wyrok i koniec dotychczasowego życia.

Bohaterka tej książki pokazuje jednak, jak ogromną siłę można w sobie odnaleźć. Autorka szczerze opisuje swoją codzienność – szpitalne rytuały, skutki leczenia, a nawet problemy z kubkami smakowymi. Poznajemy również niezwykłych ludzi, których spotkała na swojej drodze. Szczególnie zapadła mi w pamięć Weronika – przyjaciółka ze szpitala, której Magdalena prawdopodobnie nigdy by nie poznała, gdyby nie choroba. Jej czarny humor wielokrotnie rozbawiał mnie do łez.

To książka, którą polecam każdemu. Uczy wdzięczności za codzienność, pokazuje siłę człowieka i przypomina o tym, co naprawdę ważne. Dzięki niej możemy spojrzeć na własne życie z innej perspektywy.

Jak pisze autorka: „Bo życie wcale nie jest po to, żeby je przeżyć poprawnie”. Warto więc żyć dla siebie, spełniać marzenia i czerpać z życia pełnymi garściami.

Natalia Tracz