Wiedźma z Podhala, t.3. W poszukiwaniu siódmej siostry

© Copyright: Luiza „Eviva” Dobrzyńska 2013-2024

© Copyright: Wydawnictwo „OdeSFa” – Fundacja KIS 2024

Seria wydawnicza: SlaFa! – Slawiańska Fantastyka (od 2023)

Pozycja w serii: 03

Koncepcja i nazwa serii: Jacek „Franco” Horęzga

Redakcja, korekta, DTP: Dorota Reszke

Okładka (na podstawie projektu Anny Szwajgier): Anna Lala

Opracowanie graficzne i layout serii: Anna Szwajgier, Joanna Fijałkowska, Dorota Reszke

Skład i przygotowanie wersji e-book: Agata i Paweł Jackiewicz

Logotyp serii: Joanna Fijałkowska

Logotyp Fundacji KIS: Anna Szwajgier

Koncepcja, nazwa i logotyp wydawnictwa: Jacek „Franco” Horęzga

Redaktor naczelny wydawnictwa: Jacek „Franco” Horęzga

Redaktor, operator sieci i danych: Piotr Marczak

Współpraca, beta reading: Anita Panaś, Magdalena Paluch

Żadna część tej książki nie może być powielana i kopiowana w jakikolwiek sposób i w jakiejkolwiek formie bez wiedzy i zgody Wydawnictwa OdeSFa, nie licząc krótkich cytatów oraz miniaturki okładki, użytych na potrzeby recenzji i opracowań popularnonaukowych i naukowych.

Wydawnictwo Odmienne Stany Fantastyki „OdeSFa” e-ISBN 43341

Fundacja Kultura-Integracja-Społeczeństwo (rok powołania – 2012)

KRS 0000438565

redakcja@odesfa.pl | www.odesfa.pl

Wydanie II (poprawione i rozszerzone na podstawie wydania I)

Brzeg 2024

ISBN 978-83-67504-72-0 (oprawa miękka)

ISBN 978-83-67504-73-7 (e-book)

ISBN 978-83-67504-74-4 (audiobook)

Spis treści

1. Okładka

2. Strona przedtytułowa

3. Strona redakcyjna

4. Strona tytułowa

5. Spis treści

6. Streszczenie

7. Cytat

8. Rozdział I

9. Rozdział II

10. Firmowy e-sklep Wydawnictwa "OdeSFa"

11. Księgarzu - Księgarko - Księgarnio

12. Nasze książki

13. Okładka tył

Edyta Gwerska straciła ojca i matkę w katastrofie samolotowej, ale znalazła nową rodzinę w osobach ciotki i wuja. Od nich dowiedziała się, kim naprawdę jest i że wrodzone talenty czynią z niej osobę wyjątkową. Wprowadzona w świat starożytnej magii Natury zaczęła poznawać jej możliwości, gdy pojawiły się trudności i niebezpieczeństwo. A wtedy nagle ujrzała przed szkołą...

„Nie uważaj człowieka za zmarłego,

dopóki nie widziałeś jego ciała.

I nawet wtedy możesz się pomylić”.

Frank Herbert, „Diuna”

Rozdział I

Nawet z daleka było widać, że nieznajoma jest niezwykle piękna, ale nie dlatego Edi rzuciła się w stronę bramy. Po drodze musiała minąć słup ogłoszeniowy i na sekundę straciła kobietę z oczu, a gdy znalazła się przy ogrodzeniu, już jej nie było. Stała i rozglądała się, zdezorientowana, póki nie dołączył do niej Marek.

– Co się stało? – spytał z niepokojem.

– Widziałeś ją? Widziałeś?!

– Jakaś kobieta tu stała, ale nie uważałem na nią. Gdzie się podziała?

– Nie wiem. – Nogi Edi zaczęły trząść się pod nią tak, że ledwie mogła ustać. – Marek… to była moja matka. Nie mogę się mylić. To była ona!

Chłopak podtrzymał ją, żeby nie upadła. Na jego ładnej, lalkowatej (jak powiadano w szkole) twarzy odmalowało się zaniepokojenie i troska.

– Nigdy nie widziałem twojej matki, ale to chyba niemożliwe, przecież ona nie żyje. Pisali o tym nawet w gazetach.

– Wiem przecież!

– Uspokój się, idą Jańcio i Szkrab, nie mogą cię zobaczyć w takim stanie.

Ostrzegł ją w samą porę.

– Strzałka! Jak leci?! – zawołał Szkrab. – Nie liżcie się tak na widoku, jeszcze ktoś zobaczy!

– Zamknij się, wariacie. Edi zrobiło się słabo.

Marek pomógł dziewczynie usiąść na odrapanej ławce obok bramy i powachlował ją zeszytem. Wyglądał na zatroskanego i zaniepokojonego.

– Lepiej?

– Ta…ak – odparła z wahaniem. – Nagle zakręciło mi się w głowie, może to dlatego że nie jadłam jeszcze śniadania.

Jańcio podał jej odpakowany batonik snickers.

– Chcesz gryza?

Nie chcąc mu robić przykrości, Edi odłamała kawałek i włożyła do ust. Smak czekolady wpłynął na nią uspokajająco i odniosła wrażenie, że rozjaśnił jej myśli.

– Ze wszystkich ludzkich wynalazków czekolada zasługuje na najwyższą nagrodę – powiedziała jej kiedyś Alinka. – Kiedy po raz pierwszy jej spróbowałam, miałam wrażenie, że otworzyły się przede mną wrota raju.

Nimfy przepadały za słodyczami. Ich ulubiony przysmak stanowiły batoniki mignonne, które Janina sprowadzała dla nich aż z Francji – cienkie płatki chałwy oblane szwajcarską czekoladą, produkowane przez małą wytwórnię gdzieś w Antwerpii. Za ten smakołyk każda nimfa była gotowa na wszystko.

Edi uważała, że mignonne jest za słodki, ale snickers za to całkiem w sam raz.

– Dzięki, Jańcio – powiedziała ze słabym uśmiechem. – Już mi lepiej. Zaraz się pozbieram.

Wstała z ławki i zarzuciła torbę na ramię. Naprawdę czuła się już zupełnie dobrze, choć nadal nie umiała sobie wytłumaczyć tego, co zobaczyła przed chwilą. Przywykła już do widywania chochlików, rusałek, skrzatów, diablików i innych takich istot, ale duchy… o, to zupełnie inna sprawa. Zdecydowanie bała się ich i wolałaby żadnego nie widywać, nawet gdyby miało to być widmo jej własnej matki. Ale jakiż to duch ukazuje się w biały dzień?

Janina z nieprzeniknioną miną wysłuchała opowieści swej siostrzenicy, nie przerywając opatrywania dziwacznego stworzenia, które leżało skulone na jej kolanach. Miało wydłużone ciało i okrągłą, prawie ludzką głowę. Robiła osobliwe wrażenie na smukłym tułowiu, opatrzonym długimi odnóżami, wyglądającymi jak powiększone słomki, ale najwyraźniej żywymi. Jedna wyglądała na złamaną. Stworzenie przypominało z nimi wielkiego, czworołapego pająka.

– Jesteś pewna tego, co widziałaś? – spytała lekarka, gdy Edi skończyła swą opowieść.

– Oczywiście że tak, inaczej bym ci nie mówiła. Ciociu, czy to była zjawa? Widmo?

Janina wzruszyła ramionami.

– Co za absurdalny pomysł. Na pewno nie.

– Skąd wiesz? Ciociu, ja się boję duchów.

– W twoim wieku? – Janina popatrzyła karcąco na siostrzenicę, nie przerywając bandażowania kończyny pacjenta.

– Wiesz, Graham Masterton pisał, że one mogą być pomocne lub złośliwe, ale ja żadnego nie chcę oglądać.

Doktor Batory wyjęła z drewnianego pudła leżącego obok fotela coś, co przypominało rurkę złożoną z dwóch części. Za jej pomocą dodatkowo usztywniła nogę stworzenia i ponownie zaczęła bandażować.

– Naczytałaś się horrorów i oto efekt. Nie masz się czym martwić. Świat nasz i świat umarłych nie mogą się komunikować ze sobą. Nie przecinają się w żadnym punkcie i nie ma obawy, by ktoś stamtąd ot tak powrócił, by nastraszyć kuzyna czy sąsiada. – Niektórzy twierdzą, że rozmawiają z duchami i że je widzieli.

– Niektórzy też widzieli UFO. I uczciwych polityków. Edi, ci którzy twierdzą, że komunikują się z duchami albo z premedytacją kłamią, albo tak naprawdę rozmawiają z kimś zupełnie innym.

– Z kim?

– Najczęściej z chochlikami. Są trochę dziecinne i złośliwe, potrafią też być bardzo niebezpieczne, gdyż – nie życząc bynajmniej ludziom źle – nie zdają sobie sprawy z możliwych konsekwencji swoich psich figli. Czasem też w rolę „ducha” wciela się nocnica. To podgatunek rusałek. Mówią też na nie „mory”. Nie mylić ze „zmorą”. Jeszcze z żadną nie miałaś do czynienia, bo w Jodełce ich nie ma i nie przychodzą do mnie po ratunek. Nie potrzebują go.

– Jak wyglądają? – Edi pożałowała, że nie ma przy sobie magicznego czytnika. O chochlikach jeszcze nie słyszała.

– Mogą być widoczne jako zjawa lub strzępek mgły… albo zgęstniały mrok. Najczęściej to one straszą dzieci, które budzą się z krzykiem w nocy, przesuwają też meble, zrzucają coś z półek i sprawiają, że rano człowiek nie może znaleźć tego, co poprzedniego dnia odłożył na miejsce. Nie mają takich ciał jak my lub choćby Herta i inne wodnice. Są w całości zbudowane z astralu.

– Co to jest astral? – kolejne nieznane słowo. Czy całkiem nieznane? Może nie tak do końca, kiedyś je słyszała, ale co oznaczało?

– To taka materia nie z tego świata. Naukowcy zaprzeczają jej istnieniu, ale nie mają racji. Po prostu nie umieją jej znaleźć za pomocą swoich metod i dlatego nocnice mogą spać spokojnie. – Janina tłumaczyła wszystko jak zawsze dokładnie i rzeczowo, Edi widziała jednak, że jej ciotka jest mocno zaniepokojona. I że usiłuje ukryć to przed siostrzenicą.

Stworzenie na jej kolanach uniosło głowę.

– Skończyłaś? – spytało głosem, przypominającym skrzeczenie sroki.

– Jeszcze zakleję koniec bandaża – odpowiedziała mu lekarka i odwinęła duży kawałek plastra z rolki. – Uważaj na tę nogę i nie nadwyrężaj jej przez kilka dni. A przede wszystkim nie wdawaj się już w awantury. Za dwa tygodnie wróć do mnie, zdejmę usztywnienie. Sam tego nie rób.

– Nie będę. Bardzo dziękuję, staruszko, jesteś jak zawsze nieoceniona.

Stworzenie uniosło się na swych cienkich odnóżach, cmoknęło Janinę w policzek i wyskoczyło przez okno tak szybko, że Edi ledwie zdążyła to zauważyć.

– Co to był za cudak? – spytała, marszcząc czoło.

– Didko. Ma na imię Wik. Krewniak naszego Kurta, ale obdarzony większą mocą. Czasem jednak to nie wystarcza, jak widać. Oberwał w jakiejś bójce, nie chciał powiedzieć w jakiej. Didka są skryte i niełatwo je zobaczyć, ale bywają bardzo pomocne. Jeśli kiedyś będziesz chciała z jakimś porozmawiać, musisz udać się o północy na rozstajne drogi, tam, gdzie rozchodzi się nieparzysta liczba dróg. Tylko nie wolno wtedy mieć przy sobie nic metalowego.

– Dziękuję, obejdę się bez tego. Ciociu, czy ta nocna rusałka, mora, może człowieka zaatakować?

Janina uśmiechnęła się lekko.

– Nie, one w zasadzie tylko straszą – odparła. – Z tym, że jest tu pewien haczyk, bo mogą wystraszyć kogoś na śmierć. Umieją wyglądać dość przerażająco, gdy tylko chcą. Kiedyś obwiniano je o zespół NSŁ.

– Co to?

– Nagła śmierć łóżeczkowa. Niemowlę umiera i nie wiadomo czemu. Mogą też być niebezpieczne wtedy, gdy słucha się ich podszeptów. Podszywając się pod duchy zmarłych, udzielają ludziom rad, które mogą doprowadzić ich do zguby.

– Dlaczego to robią?

– Nie lubią ludzi, szczególnie dzieci. Straszą je z premedytacją i cieszą się, gdy maluchy chorują.

Edi wstrząsnęła się nieznacznie. Ona też nie lubiła małych dzieci, ale nie aż tak, żeby życzyć im czegoś złego.

– Skoro więc ta kobieta, którą zobaczyłam, nie była duchem, a sądząc z cioci słów też nie nocnicą, to kim?

Lekarka skrzywiła się lekko. Poskładała starannie swoją apteczkę, zamknęła ją na kluczyk i dopiero wtedy odpowiedziała:

– Nie wiem. Trzeba się będzie dowiedzieć. A tak w ogóle, to dlaczego boisz się duchów?

– Bo… mówiłam, jak miałam dziesięć lat, to okropnie lubiłam czytać horrory. Ciocia wie, Masterton, King, Knight, Lovecraft. Czasem to aż nie mogłam spać po takiej lekturze i właziłam biednej Tamarze do łóżka…

– A kto ci pozwolił na czytanie takich paskudztw, ty smarkulo jedna?!

– Sama sobie pozwoliłam. Kupowałam w składzie makulatury obok szkoły. Za złotówkę można tam było dostać całkiem porządną książkę, którą ktoś wyrzucił. Czemu ciocia się o to złości?

Doktor Batory prychnęła z niezadowoleniem.

– Właściwie teraz to już bez powodu – odparła. – Jesteś chyba za duża, żeby bać się jakiegoś Cthulhu, prawda?

– Czemu ciocia mówi akurat o nim?

– Cóż, wymieniłaś Lovecrafta i Mastertona, więc to imię samo się nasuwa. Prawdę mówiąc…

– Chyba nie chce ciocia powiedzieć, że to straszydło istnieje!

Lekarka machnęła ręką.

– Ci dwaj wiedzieli, że dzwonią, ale za diabła nie zgadli w jakim kościele. Prawdopodobnie obaj widzieli istotę, o której pisali, nic jednak nie wiedzieli o jej rzeczywistej naturze.

– Więc co… co widzieli?

Edi poczuła, jak lodowacieją jej dłonie a w gardle wysycha. Nie spodziewała się usłyszeć czegoś takiego.

– Widzieli istotę paranormalną, która żywi się emocjami, a konkretnie ludzkim strachem. Jak się domyślasz, nie może być ona zbyt ładna. To ze względu na nią ludzie nie powinni ani czytać horrorów, ani ich oglądać, bo im bardziej się boją, tym ona jest silniejsza. Czerpie energię z ich lęku, kumulującą się w aurze Ziemi, jak elektryczność w baterii. Najbardziej lubi wojny i wszelkie katastrofy, ale nie pogardzi i drobną przekąską – strachem miłośników horrorów klasy B.

– Czy ludzie czasem ją widzą?

– O tak. Ona jest bardzo inteligentna i umie manipulować ludźmi, doprowadzając do różnych konfliktów. Czasem zaś ukazuje się komuś, zanadto interesującemu się sprawami nadprzyrodzonymi, co może zaowocować dla delikwenta zakładem psychiatrycznym. Wiele samozwańczych mediów i okultystów tak skończyło. Jesteś kandydatką na czarownicę, ale nawet my nie możemy przekraczać pewnych granic. To niebezpieczne. Nigdy nie daj się wciągnąć w okultyzm, seanse spirytystyczne i tym podobne sprawy, bo ściągniesz śmiertelne niebezpieczeństwo na siebie, i nie tylko na siebie.

– Nie mam zamiaru – Edi wstrząsnęła się gwałtownie. – Zawsze wolałam myśleć, że mroczny świat, jakoby istniejący obok naszego, to tylko wymysł.

– Moje biedne dziecko – ciotka pogłaskała ją czule po ramieniu. – Niestety, stary aksjomat mówiący, że świat jest poznawalny, to tylko pobożne życzenie. Szczęśliwie istoty, zrodzone z negatywnych emocji, są zazwyczaj słabo zakotwiczone w świecie realnym. Mogą się tu zjawiać jedynie na krótko, bo szkodzi im, na przykład światło słoneczne, ale też kilka innych rzeczy. Wpadają więc jak do restauracji, żeby się pożywić, a potem znikają, chyba że…

– Chyba że co?

– Czasami wykazują większą, hmm, trwałość. Wtedy, gdy kogoś ścigają, ale o tym nie mówmy jeszcze przez najbliższych kilka lat. Walka z nimi to już domena magów i to tych najlepszych. Teraz rozumiesz, czemu darzymy ich takim szacunkiem.

– Rozumiem. Nadstawiają karku za tych, którzy ich oczerniają. To niesprawiedliwe.

– Bez przesady. Działają też we własnym interesie. Myślisz, że chcą tu inwazji jakichś nieprawdopodobnie potwornych istot, przeciw którym każda broń stworzona przez człowieka, nie wyłączając bomby wodorowej, jest nic nie warta? Pokonać je można tylko mocą, której istnieniu naukowcy całego świata zaprzeczają kategorycznie.

– Czy one nam zagrażają?

– Nie, słonko. Póki aura naszego świata jest dla nich nieprzyjazna, jesteśmy bezpieczni, a już my wszystkie dbamy o to, żeby pozostała jaka jest. Kiedyś i ty będziesz o to dbać. Na razie idź odrabiać lekcje, a ja muszę odbyć parę wizyt. Już jestem spóźniona.

Niecodziennie człowiek dowiaduje się, że czytane przez niego horrory nie do końca są jedynie fikcją literacką. Edi najchętniej wypytałaby ciotkę dokładniej, o wszystkie szczegóły, których nie chciał jej podać magiczny czytnik. Zresztą ten ostatnio grymasił, niewiele mogła się od niego dowiedzieć. Miała nadzieję, że następnego dnia zastanie Janinę w domu, wracając ze szkoły, ale zawiodła się. Musiała poczekać dobrych kilka dni na dogodny czas do rozmowy. Gdy wreszcie lekarka wzięła sobie dzień wolnego i tak nie bardzo miała głowę do rozmów. Edi zrozumiała to od razu, gdy tylko, wróciwszy ze szkoły, weszła do domu.

Janina nie była sama. Razem z nią w salonie siedziała Barbara, roztrzęsiona i zalewająca się łzami. Nieoczekiwany widok dla kogoś, kto znał tę energiczną i zwykle wesołą kobietę.

– Nie gap się – ofuknęła Janina siostrzenicę. – Jazda na górę i do lekcji.

W głosie lekarki było to coś, co zawsze sprawiało, że Edi nie śmiała się jej sprzeciwić. Poszła zatem do swojego pokoju, nastawiła płytę Amy Winehouse i usiadła przy laptopie. Nie miała teraz najmniejszej ochoty na naukę.

– Życie jest dziwne, jak sen wariata – wpisała w status na Facebooku. – Coś, co jednego dnia wydaje ci się nieprawdopodobne, następnego jest czymś zupełnie normalnym. Też tak macie?

– Zdecydowanie tak – pojawiła się po chwili odpowiedź Marity Sky. – A konkretnie, to co się stało?

– A to i owo… – odpisała wymijająco.

– Moja siostra tak mówiła, a potem okazało się, że jest w ciąży.

– O matko! I co?

– Jak to co? Urodziła, a jej chłopak wypierał się ojcostwa, póki mógł. Dopiero test DNA udowodnił, że drań kłamie. Alimentów i tak nie płaci. Wyjechał do Niemiec i szukaj wiatru w polu. Mężczyźni to świnie.

– Nie generalizuj – włączył się do rozmowy Andrzej B. – Nie wszyscy są tacy, a i wam babom nic nie brakuje.

To rozpoczęło istną kłótnię na temat, kto jest zły, a kto gorszy i w końcu Edi przerzuciła się na inny wątek. Tam dyskusja wciągnęła ją tak, że przerwała pisanie dopiero wtedy, gdy do jej pokoju weszła Janina. Wyglądała na zmęczoną i zniechęconą do życia.

– Niech to szlag – westchnęła, siadając na łóżku siostrzenicy. – Tak jakbym miała teraz mało problemów.

– Co się stało? – spytała Edi.

Jej ciotka wzruszyła ramionami.

– Barbara wpadła po uszy. Zakochała się, a Żywia odmówiła błogosławieństwa jej związkowi.

– Dlaczego odmówiła?

– Ma swoje powody. Jadwiga i jej kochany Edzio mieli szczęście, otrzymali zezwolenie, ale to nie jest wcale częste. Decyduje niejako „próba gatunkowa” uczucia, które łączy dwoje zakochanych.

Edi pokiwała głową.

– Tak jak u Sapkowskiego w jednym z opowiadań o Wiedźminie. „Miłość musi być prawdziwa”.

– Będę jednak musiała kiedyś przeczytać tego „Wiedźmina” – mruknęła Janina bez przekonania.

Wzięła łańcuszek z rozwidlonym koralem, wciąż leżący na półce. Przyglądała mu się przez chwilę.

– Jadwiga nie chciała, żebyś poszła w jej ślady – rzekła wreszcie. – Podejrzewam, że owa Tamara, którą wynajęła do opieki nad tobą, dobrze wiedziała, kim się opiekuje.

– Jak to?

– Dała ci ten koral po to, żebyś przez jakiś przypadek nie odkryła swego Daru. Gdybyś go nosiła, uaktywniłby się i blokował twe talenty. Szczęśliwie nie pasował do twojego stylu…

Edi wstała od biurka, zamknęła laptop i usiadła obok niej.

– Ciociu, dlaczego tak mówisz? – spytała miękko.

– Za bycie czarownicą drogo się płaci.

– Czym?

– Szczęściem, kochanie. Zwykłym, ludzkim szczęściem. Nasze życie to walka i cierpienie, ciągłe napięcie, ciężar, który czasem bywa naprawdę ponad siły. W zamian otrzymujemy bardzo wiele, to fakt, ale czy dość, by wynagrodzić nam wszystko? Nie jestem tego pewna. – Pokręciła głową z powątpiewaniem.

– Ciociu – zapytała Edi po chwili. – Czy wiedźmom satanistycznym, o których kiedyś mi mówiłaś, jest łatwiej?

– Hmm? – Janina spojrzała na nią z uwagą. – Łatwiej dostają to, czego chcą, to na pewno. Złe duchy, że tak je określę, potrafią być hojne. Jednak jest tu pewien haczyk. Zwykle tą drogą idą kobiety pozbawione Daru, zatem Moc, której używają, nie należy do nich. A pomniejsze demony są kapryśne. Jednego dnia cieszysz się ich łaską, a następnego wypadasz z obiegu. Na takie stosunki potrzeba ogromnej inteligencji i zręczności, a rzadko która desperatka, bawiąca się w satanizm, ma te cechy w wystarczającym stopniu, by się uchronić przed marnym końcem.

– Czyli piekło istnieje…

– O tak, ale mało ma wspólnego z tradycyjnym wyobrażeniem. To… mroczna kraina. Domena Wolanda, on tam rządzi. Drobne demony mają swoje wydzielone tereny, jednak wszystkie są mu posłuszne. Dobra, kończmy to, mam pracę. Kiedyś wyjaśnię ci to wszystko dokładniej.

Edi skinęła głową, ale myślami była zupełnie gdzie indziej. Zawsze uważała, że żadnego piekła nie ma, diabły nie istnieją, a księża tylko straszą ludzi dla własnych korzyści. Teraz dowiadywała się różnych dziwnych rzeczy i sama już nie wiedziała, w co ma wierzyć.

Wieczorem wyszła na spacer, tylko na chwilę, ale wydłużyła się ona szybko. Wolała jakoś nie wracać do siebie, do miłego i bezpiecznego pokoju, a że nikt nie pilnował godzin jej powrotów, mogła sobie pozwolić na dłuższą przechadzkę. Wybrała się więc na wzgórza, leżące dwa kilometry za Małą Świerkową. Przez większą część roku pokrywała je bujna roślinność i stanowiły wyśmienite miejsce na piknik. Teraz, w zimie, stały szare i puste, ale mimo to Edi wciąż lubiła po nich chodzić. Była bliżej natury, więcej nawet, bo czuła się tu bardziej sobą. Być może Krios miał rację, gdy mówił, że ona z tej ziemi właśnie czerpie swą siłę. O tej porze roku nikt przecież nie urządzał sobie spacerów po tych niskich i kamienistych wzgórzach. Łatwo było się potknąć i skręcić nogę, nikt nie znajdował w takim spacerze nic urokliwego. Tylko Edi lubiła te trudne wspinaczki, po których wracała do domu wprawdzie zmęczona, ale też odprężona i szczęśliwa.

Tego roku bardziej obfity śnieg jeszcze nie spadł, kamienie pokrywała jedynie cieniutka warstwa szronu. Wiał zimny, przenikliwy wiatr, a w oddali Edi spostrzegła pierwszą w tym sezonie Śnieżną Pannę, która zaraz znikła. Zwykle pojawiały się dopiero po pierwszych śnieżycach, czasem jednak zwiastowały nadejście jednej z potężnych zawiei. Ta Panna sunęła majestatycznie przez puste pole, nie zwracając na nic uwagi. Szła dość wolno, zamiatając drogę rąbkiem powłóczystej sukni, a więc według tego, co już wiedziała Edi, rzeczywiście szykowała się zamieć. Mogła rozpętać się w ciągu dziesięciu minut lub godziny, ale zawsze uderzała względnie szybko. Dziewczyna już chciała zawrócić, gdy nagle zobaczyła kogoś jeszcze. Na jednym z kamieni siedziała niewielka, przygarbiona, dobrze jej znana postać – ksiądz Andrzej. Przyspieszyła kroku.

– Proszę księdza! – zawołała. – Co ojciec tu robi? Proszę iść do domu, niedługo będzie padać, może nawet czeka nas prawdziwa śnieżyca!

Staruszek spojrzał na nią zamglonymi oczami.

– Śnieg? W środku lata?

– Mamy zimę.

Proboszcz parafii Mała Świerkowa cierpiał na chorobę Alzheimera i czasem tracił kontakt z rzeczywistością. Wszyscy o tym wiedzieli, ale zachowywali coś w rodzaju zmowy milczenia. Lubili bardzo tego łagodnego, dobrego księdza i jak najdłużej chcieli cieszyć się jego towarzystwem, nawet jeśli nie zawsze mówił do rzeczy…

– Zima, powiadasz… – rzekł powoli. – Może masz rację, dziecko. Jakoś mi zimno. Stary już jestem. Bywa, że… zapominam o datach.

– Chodźmy, odprowadzę ojca na plebanię.

– Dobrze. Ja czasem mylę drogę. Starość… Ty mieszkasz u Batorych, prawda?

– Prawda. Jestem ich siostrzenicą.

– Ach, masz na imię… Alberta?

– Edyta, proszę księdza.

– Właśnie, Edyta. Od Edyty Stein, świętej kobiety. Twoją ciotką jest doktor Joanna?

– Janina.

– Tak, tak, Janina. Dobra z niej kobieta. I ty też jesteś dobre dziecko, choć nie garniesz się do kościoła. Twoja ciotka przychodzi regularnie, ale dobrze wiem, że robi to z obowiązku, nie z chęci. Ty także.

– Ale co też ojciec… – zaprotestowała słabo dziewczyna. Być może bezwzględna choroba niszczyła księdzu umysł, ale nadal bywał zadziwiająco przenikliwy.

– Wiem, co mówię. Mam kłopoty z pamięcią, ale dobrze widzę. Nie jesteś dobrą chrześcijanką, Ewitko, ale liczy się, że choć próbujesz.

– Edytko – poprawiła go delikatnie, ale nie słuchał.

– Słyszałem o tobie dużo dobrego. Nie zaprzepaść swoich zalet. Dobra jest tak mało na świecie, że trzeba o nie dbać, pielęgnować jak rzadką roślinę…

Edi pomogła księdzu wstać z kamienia i przytrzymując go za łokieć, zaczęła sprowadzać go ze wzgórza uważając, żeby się o coś nie potknął. Staruszek poddał się jej z potulnością i zaufaniem dziecka, nie przerywając swego monologu. Nie zauważył, gdy Śnieżna Panna zagrodziła im drogę.

Edi zmusiła go, żeby przystanął.

– Pozwól nam przejść – poprosiła, starając się patrzeć tylko na szyję Panny, gdzie widniała opaska z wyobrażeniem płatka śniegu. – Proszę.

Zasłoniła dłonią oczy księdza. Klucz do przetrwania w takim spotkaniu stanowiło panowanie nad wzrokiem. Nie wolno było spojrzeć demonowi w twarz, nawet przez moment.

Śnieżna Panna stała chwilę w milczeniu, bez ruchu. Edi poczuła, jak jej stopy przenika coraz ostrzejsze zimno, pełznące nieubłaganie w górę. Jednak nim ból w kościach stał się nie do zniesienia, Panna odwróciła się i odeszła, niknąc w kłębach mgły. Edi z westchnieniem ulgi opuściła rękę. Ksiądz zamrugał nerwowo powiekami.

– Coś się stało? – spytał niezbyt przytomnie.

– Nie, wszystko w porządku – skłamała gładko młoda Gwerska. – Kamyk wpadł mi do buta. Chodźmy dalej.

Razem dotarli na plebanię, gdzie dziewczyna przekazała swego towarzysza w ręce kościelnego, bardzo zaniepokojonego przedłużającą się nieobecnością proboszcza. Dopiero potem ruszyła do Jodełki.

Śnieg zaczął padać, nim dotarła do domu, ale gdy rozpętała się śnieżyca, siedziała już bezpiecznie w domu z mruczącym Popo na kolanach. Słuchała wiatru szumiącego za oknem i patrzyła na padające gęsto drobne gwiazdki. Lubiła zimę, zasypane drogi nie psuły jej humoru, nawet gdy na przystanek trzeba się było dosłownie przekopywać. Jeszcze zeszłego grudnia ciotka kupiła jej rosyjskie walonki z grubego filcu, podbite futerkiem. Nigdy nie marzły w nich nogi i nie przepuszczały wilgoci, można było więc brnąć przez śniegi, ile się chciało. Obszerna, futrzana kurtka z kapturem grzała ciało, grube rękawice nie pozwalały zmarznąć dłoniom. Tak opancerzona mogła cały dzień włóczyć się z Bubkiem po polach i drogach, i wracała do domu w doskonałym humorze.

Janiny nie było jeszcze w domu, natomiast znajdował się tam jej brat. Siedział w swoim pokoju i słuchał muzyki. Mimo ekspansji nowoczesnych nośników, Fred wolał stare, winylowe płyty, które odtwarzał na wielkim adapterze, gdy popadał w jeden ze swych sentymentalnych nastrojów. Posiedziawszy trochę w bawialni Edi wzięła Popo na ręce i poszła do pokoju wuja.

Usnąć nie pozwól mi, połóż na czoło dłoń,

ręka niech dobra twa matko złe sny odpędza.

Ucisz tych skrzydeł szum, lotek bomb oddal gwizd,

niechaj do portów swych flota wraca.

Nie pytaj czemu krzyczę w noc,

te bomby lecą na nasz dom.

I włosy twe i włosy jej

już żywym ogniem palą się…[1]

Z głośników adaptera wydobywał się melodyjny męski głos, w tle słyszało się leciutkie trzeszczenie, naturalne przy winylowych krążkach. Piosenka była piękna, ale straszliwie smutna, choć nie mówiła o zdradzie ani zawiedzionej miłości.

– Co to? – spytała Edi.

Fred spojrzał na nią dalekim, nieobecnym wzrokiem. Siedział na parapecie okna, jedno kolano miał podciągnięte pod brodę, drugą nogę swobodnie opuszczoną.

– To zespół „Blackout” – powiedział. – Tworzyli w nurcie hippisowskim, antywojennym. Lubię piosenki z lat 60. i 70. Miały mądre teksty, piękne melodie i nie było mowy o komputerowym poprawianiu głosów. Artyści naprawdę musieli umieć śpiewać i grać. PRL miał swoje wady, ale powstała wtedy najlepsza polska muzyka rozrywkowa. Może kiedyś ją docenisz.

– Nie znam się na tym. Lubię czasem posłuchać tego i owego, ale nie mam ulubionego zespołu ani wokalisty. Tak tylko czasem sobie coś puszczę, ale raczej dzisiejsze rytmy.

– To dlatego, że nie znasz wczorajszych. Może kiedyś zechcesz je poznać, przyjemnie się zdziwisz.

Uśmiechnął się lekko, z widocznym rozmarzeniem. Piosenka o wojnie skończyła się i zaczęła następna, podobna w wymowie.

– Zazwyczaj słucham muzyki z Alinką – powiedział. – Ona nie lubi współczesnej twórczości, bo twierdzi, że nie nadaje się, by przy niej tańczyć.

– Kochasz Alinkę?

– A co to za pytanie? Bardzo ją lubię i tyle. Pasujemy do siebie, mamy podobne upodobania. Nimfy rzadko wiążą się na stałe z ludźmi, prawie nigdy. A ja jestem człowiekiem, choć też i wampirem. Gdyby była dziwożoną, pewnie byłaby bardziej chętna.

Przeciągnął się i położył na parapecie, podkładając ręce pod głowę. Edi zmarszczyła czoło.

– Podobno one są niebezpieczne.

– Nie lubią ludzi i szkodzą im, choć w dość wyrafinowany sposób: rozbijają związki. Jeśli dziwożona wda się w taką grę, to choćby mężczyzna był zakochany w swej partnerce na śmierć i życie, jego kobieta przegra. A on sam źle kończy. No, ale zwyczajne nimfy są dość niewinne. Kochają ludzi i kochają zwierzęta.

– Wiem. Alinka wzięła tego kociaka, który ostatnio się przybłąkał. Zodiaka ciocia pozwoliła mi zatrzymać, byłoby mi za nim tęskno.

– Rozumiem. A tamtemu maluchowi dobrze tam, gdzie jest. Nimfy świetnie się rozumieją z kotami. Gdyby wzięła Zodiaka zamiast tamtego brzdąca, też nie byłoby o co płakać. Kaśka na pewno wkrótce przytarga następnego kociaka, może nawet kilka.

Edi przytaknęła ruchem głowy.

– Szczeniątko, które nam podrzucono, też trzeba będzie komuś oddać – westchnęła. – Ładne maleństwo, zwłaszcza gdy go umyłyśmy i odpchliłyśmy. Podobny trochę do spanielka.

– Takie życie. Gdy ktoś lubi zwierzęta, wiecznie mu coś podrzucają. Nie masz nawet pojęcia, co myśmy tu już mieli: i kociaki, i szczeniaki, i jeże, i wrony, i myszołowy… Janka przyjmuje wszystko, co się rusza, a potem tylko kombinuje, jak temu całemu tałatajstwu znaleźć dobry dom lub wyleczyć i wypuścić. Któregoś roku mieliśmy tu orła przedniego, diabli wiedzą skąd się wziął, bo nawet Jance oko zbielało, jak go zobaczyła.

– I co, i co? – ożywiła się dziewczyna.

Fred wzruszył ramionami.

– Nic. Wyleczyła mu skrzydło i poleciał. Zwykle udaje się jej przywrócić takiego zwierzaka do pełni zdrowia. Krzywonos to wyjątek, dlatego z nami mieszka.

Popatrzył na siostrzenicę i zmienił temat.

– Jesteś jakaś roztargniona. O czym myślisz?

– Byłam na wzgórzach i spotkałam naszego proboszcza. Chyba z nim coraz gorzej.

– A, no tak, tak… Niestety, na tę chorobę nie ma lekarstwa, a i magia nie pomaga. Ojciec Andrzej to dobry człowiek, kryształowo uczciwy i naprawdę nie zasługuje na coś takiego.

– Więc czemu choruje?

– Bo choroba to nie jest kwestia zasługiwania lub niezasługiwania. Ona się po prostu pojawia. Czasem można ją wyleczyć, czasem nie.

Edi słuchała, patrząc w podłogę. Już wcześniej przyszedł jej do głowy pewien pomysł i po dwudniowym rozważaniu była gotowa uznać go za całkiem dobry.

– Czy ja muszę być Arcyczarownicą? – spytała.

Mężczyzna, zaskoczony, spojrzał na nią i uniósł brwi, zrośnięte, podobnie jak u obu sióstr.

– Czemu pytasz?

– Bo wcale tego nie chcę. To znaczy, chciałabym zostać czarownicą, ale zwykłą, z jedną dobrą specjalizacją. Jak ciocia.

Fred usiadł i obciągnął koszulę, poprawiając następnie kołnierzyk tak, by leżał idealnie.

– Myślę, że możesz tak to rozegrać – powiedział po chwili. – Żywia nie zmusza żadnej ze swych „córek” do niczego wbrew ich woli. Twój komfort polega na tym, że możesz wybrać specjalizację, jaką zechcesz, bo masz wiele talentów, nie tylko jeden. Czemu jednak chcesz mieć mniej, skoro możesz mieć więcej?

Edi milczała przez chwilę, głaszcząc machinalnie puszyste futerko Popo. Nie wiedziała, jak ma wytłumaczyć wujowi to, o czym myśli. Z dnia na dzień czuła się coraz bardziej przytłoczona odpowiedzialnością, która miała na nią kiedyś spaść i męczyło ją to okropnie. Bała się, po prostu się bała. Więcej nawet, czuła się realnie zagrożona. Tak, to było to uczucie, ale nie umiała tego wyjaśnić Fredowi. Przecież nie wiedziała nawet, czego właściwie się boi, ona – taka rogata dusza, taka zawsze śmiała.

– A dlaczego właściwie siedzisz tu ze mną, a nie przy laptopie, jak zwykle? – przerwał jej rozmyślania wuj.

Wzdrygnęła się.

– Nie wiem – wyznała. – Czuję się jakaś taka…

– Samotna i opuszczona?

– No właśnie.

– To normalne o tej porze roku i w takim domu jak nasz. Na szczęście masz wujka, który bardzo cię kocha i nigdzie się dziś nie wybiera. Chcesz, zrobimy sobie seans filmowy. Obejrzymy coś, co lubisz. Na co masz ochotę?

Edi zastanowiła się rzetelnie.

– Chyba jakąś komedię, bo mi niewesoło. I nie mów, że w moim wieku nie mam jeszcze powodów do smutku, bo tyle ja sama wiem.

Fred popatrzył na nią poważnie swymi brązowymi oczami i powoli pokręcił głową.

– Smutek nie zależy od wieku, tak jak nie ma nic wspólnego, co może cię zdziwi, ze stanem majątkowym – powiedział. – Pewnie ci się zdaje, że bogaci nie mają powodu do zmartwienia i ich życie jest jedną wielką zabawą. To złudzenie, tak samo jak jest nim przeświadczenie, że trzeba niejako „dorosnąć” do tego, żeby być zgnębionym i żeby człowiekowi odechciało się żyć. Ja cię rozumiem.

Wstał i podszedł do szuflady, w której leżały segregatory z filmami na DVD.

– Wyraźnie potrzebujesz odstresowania i oderwania od rzeczywistości, proponuję więc coś braci Marx.

– A co to za jedni?

– Komicy z czasów, gdy kino było czarnobiałe. Przedwojenni.

– O rany!

– Nic nie mów, póki nie zobaczysz. O, jest. Weźmiemy ten, „Kacza zupa”. To chyba ich najlepsza komedia.

Niezbyt przekonana Edi poszła za wujem do bawialni i usiadła na wersalce. Popo natychmiast ponownie wskoczył jej na kolana i zwinął się w mruczący kłębek. Początkowo dziewczyna patrzyła na ekran bardziej z uprzejmości wobec Freda niż z ciekawości, ale absurdalna i kompletnie zwariowana komedia wciągnęła ją wkrótce bardziej niż mogła oczekiwać. Nigdy dotąd nie widziała żadnego filmu z braćmi Marx i do tej pory nie lubiła tych czarnobiałych. Nudziła ją ich maniera stylistyczna, raził wyrazisty makijaż aktorów i sposób gry, całkiem odmienny od współczesnego. Jednak ta komedia zdecydowanie miała coś w sobie.

Wkrótce Edi śmiała się serdecznie raz po raz i w końcu zupełnie zapomniała o tym, co ją trapiło.

Janina wróciła do domu dobrze po północy. Jej podopieczna dawno już spała, ale brat ciągle oglądał filmy w bawialni, popijając leniwie swoją „odżywkę”. Krzywonos, jak zwykle ożywiony w nocnej porze, przeskakiwał z mebla na mebel, rozkładając niezgrabnie skrzydła, by złapać równowagę.

– Nakarmiłeś go? – spytała szorstko lekarka, zdejmując z ulgą buty i siadając w fotelu.

– Oczywiście. Jestem bardziej odpowiedzialny niż myślisz, siostrzyczko.

– Śmiem wątpić. Chociaż przyznaję, że dbasz o naszych rezydentów.

Przeciągnęła się, aż zatrzeszczały jej kości i oparła głowę o ścianę.

– Byłam u Barbary – powiedziała, patrząc w przestrzeń. – Jest załamana, bo Matka nie pozwoliła jej na wyjście z Kręgu. Nie wiem zresztą, co byśmy bez niej zrobiły i tak nasz Krąg jest słabszy niż powinien być.

– Przez Edi?

– Nie wiem, czy przez nią, może właśnie przez Barbarę, ale nasza moc wyraźnie osłabła. Potrzebujemy wsparcia.

Fred westchnął i przyciszył telewizor.

– Mam wątpliwości czy zatrzymywanie Barbary wbrew jej woli coś da – powiedział. – Jeśli rzeczywiście bardzo się zakochała, a już nie daj Boże wzajemnie, to jej moc będzie słabła. Co wtedy zrobicie? Drugiej siostrzenicy nie masz na podorędziu, chyba że o czymś nie wiem.

Janina skrzywiła się. Wyglądała w tym momencie na postarzałą i zmęczoną, a z całej jej postawy biło zniechęcenie.

– Nie wiem, czy to prawdziwa miłość, czy tylko zauroczenie. Trudno to stwierdzić obiektywnie, ale Baśka jest w fatalnym stanie. Mam wrażenie, że na razie nie będzie z niej żadnego pożytku, nawet jeśli Żywia nie zechce jej puścić od nas. Muszę z nią porozmawiać, a zima to nie najlepsza pora na wyprawy do matecznika. Nie wiem nawet, czy zdołam go znaleźć, choć mam magiczny kompas.

Wyjęła z kieszeni, wszytej w szeroki pasek, który zawsze nosiła, kamienną iglicę otrzymaną od rusałki Herty. Leżała na jej dłoni bez ruchu, jakby była zwykłym ołówkiem.

– Nigdy nie mogłem zrozumieć, na jakiej zasadzie działają podobne cacka – mruknął Fred. Nie męczyło go zbytnio to, że nie posiada mocy magicznej, jak jego siostra, ale czasem próbował ukradkiem używać magicznych artefaktów i złościł się, gdy w jego rękach stawały się zwykłymi przedmiotami.

– Trzeba mieć w sobie moc, inaczej nic z tego – Janina schowała kompas. – Jednak nawet ona nie starczy, jeśli warunki nie są sprzyjające. Magia to skomplikowana sprawa, wymaga wrodzonego talentu i długiej nauki, a i tak czasem nic z tego nie wychodzi. Dlatego każda z nas jest taka cenna.

Przymknęła oczy, jakby chciała się przespać, ale nagłe pukanie do drzwi wejściowych sprawiło, że wyprostowała się w fotelu.

– Kogo diabli niosą o tej porze?

←1 - Fragment piosenki „Te bomby lecą na nasz dom”, autor Bogdan Loebl.

Rozdział II

Widok młodego mężczyzny w kuchni przy stole był dla Edi ogromnym zaskoczeniem. Rano, gdy spieszyła się na autobus do szkoły, nie zauważyła niczyjej obecności, a wyglądało na to, że nieznajomy spędził w Jodełce noc, nie mówiąc już o tym dniu. Miał na sobie rozchełstaną piżamę i kapcie Freda. Łapczywie jadł owsiankę z dużej miski.

– Dzień dobry… – powiedziała niepewnie, zatrzymując się w progu. Nieznajomy uniósł głowę i uśmiechnął się przyjaźnie.

– Witaj, Edyto – powiedział, przełykając pospiesznie owsiankę. – Byłem strasznie głodny. Nie martw się, pozmywam po sobie.

Edi powoli odłożyła szkolną torbę na szafkę i zdjęła buty. Nie wiedziała, jak ma się zachować ani tym bardziej kim jest ten obcy mężczyzna, którego nigdy wcześniej nie widziała. Nie byłoby go tutaj, gdyby ciotka na to nie pozwoliła – a więc, kim mógł być? Kiedy tak siedział, wyglądał na niewysokiego, miał łagodną twarz, delikatne rysy, prawie kobiecy głos i lekki zarost. Na oko mógł mieć jakieś trzydzieści lat, choć po chwili pomyślała, że chyba jednak więcej. Zerknął na nią, jakby domyślał się, co chodzi jej po głowie.

– Jestem Rajmund Ciernik – powiedział, przełknąwszy ostatnią łyżkę kaszy i wyskrobawszy dno miski. – Mag trzeciej klasy, policyjny karnista.

– Że niby co?

– Karnista, specjalista od prawa karnego. Mam pracować z Hermanem Wiszewskim.

– Aaa, rozumiem – teraz dopiero wszystko zaczęło się układać w jedną całość. – Chociaż właściwie nie, nie rozumiem. Prawnik mag?

– W sumie doradca policyjny. Z czegoś trzeba żyć i umierać. A prywatnie jestem magiem, przyjacielem twojej ciotki, więc zatrzymałem się tutaj na kilka dni. Wskutek pomyłki wynajęte mieszkanie będę mógł zająć dopiero pod koniec tygodnia.

– Teraz rozumiem. – Edi wzięła sobie z lodówki udko kurczaka na zimno i kawałek chleba, i usiadła przy stole. – Czasami znajomości ciotki mnie zaskakują, choć już nie powinny.

– No, nie powinny. – Rajmund wstał i podszedł do zlewu. Gdy stał, widać było, że jest dość niski, krępy, miał chyba trochę nadwagi, ale mimo to wydawał się zgrabny. Coś w nim zdawało się dziwne, nie na miejscu, choć na razie Edi nie mogła zrozumieć, co. W każdym razie, nie miało to nic wspólnego z magicznymi zdolnościami. Tego była prawie pewna.

– Jak tam w szkole? – spytał.

– Spoko. A dlaczego pana to interesuje?

– A dlaczego by nie? – Rajmund umył i wytarł miskę oraz łyżkę. – Znam twą ciotkę od zawsze, odkąd byłem… powiedzmy małym dzieckiem. Nosiła mnie na rękach, gdy mama była w pracy… użerała się z moim ojczymem… była moją dobrą wróżką. To wspaniała kobieta, nie mówiąc już o tym, że jedna z lepszych czarownic jakie kiedykolwiek chodziły po tej ziemi. Co więc osobliwego w tym, że ty także jesteś mi w jakiś sposób bliska?

– O kurde – mruknęła Edi. – To wszystko jest naprawdę dziwaczne. Przepraszam, ale ile ma pan lat? Sto, czy może dwieście?

– Czterdzieści dwa. Poważnie. Jako mag jestem jeszcze bardzo młody, ale mam zamiar daleko zajść.

Mrugnął do Edi wesoło i wyszedł do łazienki, skąd po chwili rozległ się szum wody. Wyraźnie czuł się w Jodełce jak u siebie. Dziewczyna dojadła udko, zagryzła chlebem z masłem i wzięła sobie pomarańczę z patery. Cały czas przy tym rozmyślała o nowym znajomym. Zdecydowanie wyczuwała w nim coś osobliwego, a do tego budził jej sympatię. Przeczuwała w nim pokrewną duszę i była pewna, że się nie myli.

Pół godziny później Rajmund wyszedł z pokoju gościnnego, kończąc wiązanie krawata. W granatowym garniturze, starannie uczesany, prezentował się bardzo godnie, tylko błyski w jego oczach pozostały tak samo psotne, jak przedtem.

– Jadę na rozmowę do komendy głównej – oznajmił. – Powiedz Janinie, że będę koło ósmej. Mam z nią do pogadania, zanim się wyprowadzę, ale ją trudno zastać.

– Ma dużo pracy.

– Wiem. Byłoby jednak miło, gdyby dziś na mnie poczekała. Potem nie będę się już jej naprzykrzać, szczególnie, gdy zacznę pracę.

– Nie sądzę, żeby pan się naprzykrzał. Ja myślę, że ciocia pana lubi, inaczej nie pozwoliłaby tu panu zostać.

Mag uśmiechnął się do niej lekko.

– Mam nadzieję. Chciałbym, żeby polubiła też Iwę. Ma tu przyjechać, gdy tylko się zainstaluję.

– Kto to jest Iwa?

– Moja kobieta. No, na razie, mała.

Wyszedł, zamykając za sobą drzwi. Edi zobaczyła jeszcze przez okno, jak poczochrał Bubka po łbie, a potem zniknął za furtką. Pokiwała głową. Bubek zazwyczaj nie pozwalał się nikomu dotykać, zatem musiał go już znać albo pan Ciernik miał wyjątkowe podejście do psów. Być może jedno i drugie.

Zostawszy sama, Edi zabrała się za lekcje, szybko odrobiła, co było zadane i włączyła laptop. Miała ogromną ochotę porozmawiać ze znajomymi na Facebooku i sprawdzić, co słychać na jej ulubionym forum. Ostatnio zaniedbała trochę internetowe znajomości i wiedziała, że za kilka dni znowu nie będzie miała czasu, bo miała wrócić Tosia i trzeba będzie pomagać jej w lekcjach. Uśmiechnęła się do swoich myśli. Bardzo lubiła Tosię. Wiedziała z jej listów, że rehabilitacja w sanatorium przebiegła bardzo dobrze, nie miała jednak pojęcia, czego się dalej spodziewać. Czy dziewczynka rzeczywiście na dobre już porzuciła wózek inwalidzki? Oby tak. Może jednak nadal musi mieć go na podorędziu, a przy chodzeniu podtrzymuje ją pielęgniarka? Tak też być mogło, w końcu Tosia miała naprawdę bardzo poważny wypadek, jednak gdzieś w głębi serca Edi żywiła nadzieję, że jej mała przyjaciółka całkiem wyzdrowiała. Sama nie wiedziała, kiedy to się stało, ale pokochała ją jak młodszą siostrę i nie mogła się doczekać, kiedy znów będą się mogły spotykać jak dawniej.

Życie wirtualne wciągnęło Edi jak zwykle i oderwała się od laptopa dopiero wtedy, gdy trzasnęły drzwi wejściowe i rozległ się energiczny głos ciotki:

– Jest ktoś w tym lokalu?!

– Już biegnę, ciociu! – odkrzyknęła. Zamknęła komputer i zbiegła na dół.

Janina była już w kuchni i wyciągała świeże mięso z lodówki.

– Mam okropną ochotę na gulasz z grzybami i kaszą gryczaną – powiedziała wesoło. – Jeśli nie będzie żadnego nagłego wezwania, może nawet zdążę go przyrządzić tak, jak lubię. Gdzie Rajek?

– Pan Ciernik? Pojechał na rozmowę w sprawie pracy. Powiedział, że będzie tu o ósmej.

– Jak ci się spodobał?

Edi wzruszyła ramionami.

– Miły facet – odparła – ale jest w nim coś, czego nie rozumiem. On coś ukrywa, ciociu.

Janina uśmiechnęła się lekko, krojąc mięso szybkimi ruchami.

– Masz wyczucie, już wcześniej to zauważyłam. Żeby uniknąć problemów, powiem ci od razu: tak, Rajek ma pewną tajemnicę, ale nie wolno ci tego drążyć. Rozumiesz? Jeśli kiedyś będzie miał ochotę, sam ci powie. Nie pytaj i nie szukaj odpowiedzi, nawet gdy pytania będą cię bardzo dręczyć.

– Nie jestem wścibska.

– Powiedzmy, że nie jesteś. Rajek to krewny Finna, konkretnie jakiś cioteczny prapraprawnuk. Mogłam się zresztą o parę „pra” pomylić, ale nie zmienia to sedna sprawy. Dla mnie jest jak własna rodzina. Pokrusz grzyby i wstaw kaszę, będzie szybciej.

Lekarka była tego dnia wyraźnie w znakomitym humorze. Zamiast przyrządzać mięso tak, jak zwykle, posłużyła się skomplikowanym zaklęciem, wspomagając je rytmem, który wybębniła palcami na pokrywce garnka. Po raz pierwszy (w każdym razie za pamięci Edi) robiła mięso w ten sposób, dotąd używała małych zaklęć tylko do prostych potraw, takich jak budyń czy placki, choć i to niechętnie. Mięso, szczególnie duszone, wymagało większego zachodu, a więc poważniejszego wydatku energii magicznej. Tym razem, jak widać, postanowiła sobie nie żałować. W ten sposób, gdy kasza się dogotowała, gulasz był już gotowy i pachniał wspaniale.

– Ciociu, a czy taka czarownica jak ty i ja nie powinna być czasem wegetarianką? – spytała Edi, podstawiając swój talerz.

Lekarka spojrzała na nią, unosząc lekko brwi.

– Co też ci przyszło do głowy?

– No, bo żyjemy zgodnie z naturą, kochamy zwierzęta i w ogóle.

– Chyba że w ogóle… Słonko, życie zgodne z naturą oznacza przede wszystkim zaakceptowanie faktu, że wszyscy mamy swe miejsce w łańcuchu pokarmowym. Nie ma sensu temu zaprzeczać ani próbować na siłę przerobić zjadaczy chleba w anioły[2], nawet wieszczowi się to nie udało.

– Ale mięsa nie musimy jeść.

– Nie bądź niemądra. Wielu rzeczy nie musimy robić, ale robimy. Większość moich pacjentów kończy na talerzu i co można na to poradzić? Osobiście lubię mięso i dobrze mi robi. Taki świat, wszystko się zjada i na tym polega ekosystem.

– Wydaje mi się, że ludzie do niego nie pasują.

– I dobrze ci się wydaje. Ludzie stanowią jedyny gatunek wyższych stworzeń, który nic z siebie nie daje tej planecie, niszczy ją tylko i zatruwa. Jednak, z punktu widzenia biologii, jesteśmy po prostu ssakami, przystosowanymi do diety mieszanej.

– A właśnie że nie, do roślinnej! – wykrzyknęła triumfalnie jej siostrzenica. – Mamy zęby roślinożerców, ruchomą na boki żuchwę i długie jelito!

– Nie widziała pupa słońca, ogorzała od miesiąca[3] – zakpiła Janina, polewając swoją porcję gulaszu śmietaną. – Patrzcie, jaka mądra się zrobiła. A szczątkowe kły w naszej klawiaturze to co, siekana wątróbka? A fakt, że nasze ciało nie syntetyzuje kluczowych aminokwasów, tylko je przyswaja z pożywienia, to nic? A nasza potrzeba żelaza i niektórych witamin, które możemy pozyskać wyłącznie z produktów białkowych? A to, że mamy tylko jeden żołądek i brak nam drugiego w rodzaju ksiąg u krów, gdzie odbywa się trawienie celulozy, to betka? Spróbuj odżywiać się trawą, a umrzesz z głodu.

Zabrała się do jedzenia, jakby chciała udowodnić swe przystosowanie do diety mieszanej. Jej siostrzenica również zaczęła jeść, konstatując, że gulasz jest bardzo smaczny, choć przyrządzony w niekonwencjonalny sposób.

– Jednak są ludzie, którzy całe życie jadą na roślinnej diecie – odezwała się po chwili, nie chcąc całkowicie ustąpić ze swego stanowiska – I dobrze im. Niektórzy są nawet sportowcami.

– Ano racja. Tyle, że to niczego nie dowodzi. Po prostu ludzie są różni i potrzeby niektórych z nich są mniejsze niż większości. A trzeba wziąć pod uwagę jeszcze jedno: oni wcale nie są na diecie bezmięsnej, tylko tak im się wydaje. Czy ty wiesz, ile owadów zjadamy w ciągu roku?

Edi zakrztusiła się kaszą.

– To nie żart. Owady wpadają nam do ust przypadkiem, wtedy je połykamy, wiele z nich znajduje się też w owocach czy na przykład w pieczywie. Ususzone i zmielone w mące, są nie do poznania przez smakosza chleba z masłem. Albo z roślinną margaryną, do wyboru. Razem pochłaniamy ich kilka kilogramów rocznie, chcemy czy nie.

– Ciociu, litości…

– Reasumując, nawet weganie zjadają białko zwierzęce, w ogóle nie zdając sobie z tego sprawy. To ich ratuje. Z wołków zbożowych, larw, komarów, muszek owocówek itd. czerpią to, czego im brakuje w roślinach. Ot i cała tajemnica.

– Obrzydliwość – dziewczyna otrząsnęła się ze wstrętem i pogrzebała łyżką w kaszy, jakby chciała sprawdzić, czy nie ma w niej czasem jakichś larw.

Janina uśmiechnęła się pobłażliwie, nie przestając jeść.

– Czy ja wiem? Raczej nawyk kulturowy każe nam to uznawać za obrzydliwe. Wiele prymitywnych plemion indiańskich i afrykańskich uzupełnia swoją dietę gąsienicami, pająkami ptasznikami czy konikami polnymi. Byle nie przesadzić, to nie zaszkodzi. Nawet Jan Chrzciciel odżywiał się szarańczą i miodem, jak naucza nas Biblia, i mało tego, wędzona albo suszona szarańcza do dziś stanowi popularną przekąskę wśród Beduinów. Chrupią ją jak my chipsy. Nam wydaje się to obrzydliwe, bo tak nam wpajano od dziecka, ale na zdrowy rozum czym różni się zjedzenie raka od zjedzenia skorpiona? Choć to akurat nie jest owad, a pajęczak.

– Ciociu, błagam, nie przy obiedzie!

– Dobrze, kończę ten temat. Co było w szkole?

– A co mogło być? Mnóstwo gadania o rzeczach, które nigdy do niczego mi się nie przydadzą, ale które po prostu muszę umieć.

Lekarka parsknęła śmiechem i popiła kaszę wodą z cytryną, która zawsze stała w dzbanku na kuchennym stole.

– Nie będę krytykować programu szkolnego.

– Nie oczekuję tego po cioci. Aha… na historii pani Lewińska mówiła o Elżbiecie Batory. To jakaś nasza krewna?

Janina spoważniała i odstawiła szklankę.

– Tak, choć nie ma się czym chwalić.

– Słyszałam. Podobno ma na sumieniu prawie sześćset młodych kobiet!

– Przesada historyków, ale faktycznie miała pomysły, że niech ręka boska broni. Elżbieta urodziła się z silnym Darem, ale Żywia odmówiła szkolenia jej. Również inni się tego nie podjęli, nawet Nyja[4], którego najprędzej można by posądzić o wspieranie takich wariatek. Jej stan psychiczny od wczesnej młodości budził zastrzeżenia. Nie potrafiła się z tym pogodzić. Chyba najbardziej zazdrościła czarownicom z rodu Batorych długiej młodości, będącej skutkiem ubocznym uprawiania magii. Próbowała ją osiągnąć na inne sposoby, gdy wyczerpała możliwości dotarcia do Opiekunów, a żadna z Sióstr nie chciała jej pomóc. Ech, zapłaciła za to drogo i pokój jej duszy, gdziekolwiek się teraz znajduje.

– A gdzie się znajduje?

– Skąd niby mam wiedzieć? Ty to masz pytania… Tłumaczyłam już: nikt stamtąd nie wraca, by opowiedzieć jak tam jest.

Edi zamyśliła się.

– A ci co wybudzili się ze śmierci klinicznej? – spytała po dłuższej chwili. – Opowiadają różne rzeczy.

– Tak, czytałam o tym. Myślę, że oni widzą kawałek tamtego świata, maleńki fragment… tak jakbyś zobaczyła jedną muszelkę i sądziła, że to cały ocean. Ale to tylko moja interpretacja i wcale nie wiem, czy trafiona. Czemu zebrało ci się na takie tematy?

Dziewczyna westchnęła, mieszając bezwiednie łyżką w resztce kaszy.

– Nie wiem, smutno mi dziś jakoś. Nie rozumiem czemu, przecież wszystko idzie dobrze. Szykuje mi się świadectwo z czerwonym paskiem na półokres, Tosia wraca, pogodziłam się z Adą… no i reszta też wygląda fajnie. A coś mnie przygniata, nie wiem co. Myślę, że może to spóźniona reakcja na śmierć Marty Mokrzyckiej, a jeszcze to widziadło przed szkołą… Cały czas o nim myślę. To znaczy, o tej kobiecie. Ona naprawdę wyglądała jak moja mama!

– Nie wiem, kto to mógł być, ale… – Janina przerwała, bo w korytarzu odezwał się dzwonek telefonu. – O, masz ci los, znowu.

Wyszła z kuchni i po chwili z przedpokoju odezwał się jej głos:

– Klinika Batorych, słucham.

Edi nadstawiła uszy. Niestety zdolność „przybliżania dźwięków” nie pojawiała się na zawołanie, słyszała więc tylko słowa ciotki:

– Jakie objawy?

Potem:

– Nie podawał pan żadnych leków? To dobrze. Oprowadzajcie go w kółko po podwórzu, póki nie przyjadę. Starajcie się go utrzymać w pionie, ale gdyby chciał się położyć, proszę z nim nie walczyć. Najważniejsze, to mu nie zaszkodzić. Tak, zaraz będę. Edi!

– Już, już!

Dziewczyna rzuciła talerz i łyżkę do zlewu, po czym wybiegła z kuchni.

– Jedziemy do przypadku kolki u kuca. Będziesz miała okazję, by zobaczyć ładnego szetlanda.

– O, fajnie!

– Nie jestem pewna – Janina przebrała się w roboczy strój, a potem szybkimi ruchami splotła i spięła swe lśniące włosy w brzydki, ciasny koczek. – Ten Obrędzki to nieciekawy typ. Bogaty jak sto diabłów, ma kilka firm i prowadzi podobno ciemne interesy. Sprowadził się pod Kraków całkiem niedawno, wybudował willę jak pałac i już zdążył się dać we znaki całej okolicy. No, ale nas to nie obchodzi, nas wzywa do pacjenta.

Edi również spięła włosy, co poszło jej nieco trudniej, były bowiem krótsze niż fryzura ciotki i wymykały się spinkom. Na wszelki wypadek zmieniła też ubranie na stare, połatane spodnie i rozciągnięty golf, „odziedziczony” po wuju.

– Po co mu kuc? – spytała. Nazwisko „Obrędzki” wywołało w jej umyśle niejakie skojarzenia, ale nie mogła jakoś przypomnieć sobie, skąd je zna.

– Kupił pewnie dla swego dzieciaka, a może po prostu lubi kucyki. One się przywiązują do człowieka jak psy. Nie nasza sprawa. Chodź, jedziemy. Tylko weź ciepłą kurtkę, będziemy pracować na otwartym terenie i nie chcę, żebyś się przeziębiła.

Edi oczekiwała, że wybierając się do rezydencji miejscowego bogacza, ciotka weźmie tym razem eleganckiego forda, ale Janina najspokojniej wyprowadziła z garażu swego poobijanego jeepa, którym zazwyczaj jeździła na objazdy. Dziewczyna powstrzymała się od komentarza i posłusznie zajęła miejsce obok kierowcy. Cały czas myślała nad nazwiskiem nowego klienta i choć coraz bardziej utwierdzała się w przekonaniu, że już je gdzieś słyszała, wciąż nie wiedziała, gdzie konkretnie i kiedy.

Kiedy zajechały na miejsce, ujrzały zbudowaną z rozmachem willę, otoczoną wysokim ogrodzeniem. Na bramie wisiało kilka tabliczek: „Wstęp wzbroniony”, „Posiadłość prywatna”, „Zły pies” oraz „Wysokie napięcie”. Kolczasty drut zwieńczający ogrodzenie musiał być pod prądem. Siedzący w budce obok bramy strażnik w kożuchu wyszedł i podniósł rękę.

– Panie do kogo?

– Miejscowy weterynarz – odparła sucho Janina. – Zostałam wezwana przez pana Obrędzkiego, a to moja pomocnica.

Strażnik skinął głową i otworzył bramę. Jeep wjechał na rozległe podwórze. Nie wiadomo skąd wybiegły dwa dobermany i zaczęły warczeć na przybyszy, pochylając nisko rasowe łby. Strażnik krzyknął krótką komendę, po której psy uspokoiły się i postawiły stulone dotąd uszy. Z willi wyszedł otyły mężczyzna w skórzanej kurtce podbitej futrem i lśniących jak lustra butach. Był prawie łysy, a jego czerwonawa cera wskazywała na skłonność do nadciśnienia i na pewno gwałtowne usposobienie.

– No, nareszcie pani jest – warknął na widok Janiny. – Nie spieszyła się pani.

Lekarka zmierzyła go chłodnym spojrzeniem.

– Dla pana informacji, mam na wyposażeniu kliniki samochód, nie teleporter rodem z filmów science fiction – odparła.

Przez chwilę oboje mierzyli się wzrokiem, tak jakby było to siłowanie się na rękę. Edi stała i obserwowała to nieme starcie bez słowa.

– Czy my się czasem nie znamy? – spytała wreszcie sucho Janina i sama sobie odpowiedziała. – Ależ tak, to pan kiedyś wpadł na mój wóz i do tego groził mi sądem.

Teraz i Edi przypomniała sobie całe zdarzenie i zachciało się jej śmiać. Z trudem zachowała poważną minę.

– Co było, to było – Obrędzki skwitował słowa Janiny machnięciem ręki. – Teraz rozmawiamy o czym innym. Od razu proszę powiedzieć, ile wynosi koszt usługi. Tylko proszę nie próbować wciskać mi kitu! Znam ja was, lekarzy, wszyscy jesteście z tej samej paczki. Zależy wam tylko na forsie.

Janina nie dała wyprowadzić się z równowagi.

– Nie można bez niej wyżyć w świecie białego człowieka – powiedziała spokojnie. – A pan? Czy pan robi coś dla kogoś za darmo, cokolwiek? Wydaje mi się, że ma pan najmniejsze prawo, by pouczać kogoś o bezinteresowności w stosunkach międzyludzkich.

– Ma pani niezły tupet! – Mężczyzna poczerwieniał jeszcze mocniej niż dotąd.

– A pan marnuje mój czas. Wezwał mnie pan do pacjenta. Jeśli zmienił pan zdanie, proszę powiedzieć wprost i rozstaniemy się, zresztą bez cienia żalu z mojej strony.

– Wydaje się pani, że kim jest?!

– Na pewno nie pana podwładną, co do której wydaje się panu, że wolno się na niej wyżywać, bo płaci jej pan nędzną pensję, pewnie dwa razy mniejszą niż powinien. Jestem osobą niezależną i jeśli nie chcę przyjąć jakiegoś zlecenia, to tego nie zrobię, choćby mnie kto na kolanach błagał. Mnie pan obrażać nie będzie. Czy to jasne?

Przez chwilę wydawało się, że arogancki przedsiębiorca wybuchnie, ale pohamował się jakoś. Odetchnął głęboko, a potem mruknął ze złością:

– Kucyk jest na tyłach domu. Zajmuje się nim stajenny.

Janina skinęła spokojnie głową i spojrzała na Edi. Dziewczyna szybko wyciągnęła z bagażnika torbę, zarzuciła ją na ramię i ruszyła za ciotką, starając się zachować neutralny wyraz twarzy.

Na tyłach rezydencji znajdowała się obszerna stajnia, w widoczny sposób niedawno zbudowana, bo wrażliwy nos Edi wychwycił w zapachu siana i końskiego nawozu ledwie wyczuwalną woń świeżej farby, którą pokryto ściany od zewnątrz. Przed stajnią młody chłopak w wytartych dżinsach i kurtce w kratkę oprowadzał wkoło podwórza krępego kuca o długiej, szarej sierści i obfitej grzywie. Konik był wyraźnie niespokojny, rzucał łbem i ciężko robił bokami.

– Hmm, wyraźna kolka – mruknęła Janina. – Daj mi stetoskop. A pan niech podprowadzi zwierzaka do mnie.

Wprawnie obmacała brzuch kuca i osłuchała go starannie. Potem zajrzała mu do pyska, wreszcie wyjęła termometr i wepchnęła zwierzęciu w odbyt. Kucyk prychnął z niezadowoleniem i próbował kopnąć, ale poklepany pieszczotliwie po karku, uspokoił się nieco.

– Serce ma silne, płuca czyste – rzekła wreszcie lekarka. – Temperatura w zasadzie w normie, tętno odrobinę za szybkie, ale najwyżej czterdzieści pięć na minutę. Śluzówki mają normalne zabarwienie. Perystaltyka rzeczywiście słaba, ale to zwykłe zaparcie, nawet niezbyt duże. Wyraźnie czuję zalegające masy kałowe. Nie może się wypróżnić, ale jest bardziej zdenerwowany niż obolały. Kiedyś musielibyśmy zrobić mu lewatywę, ale dziś wystarczy jeden zastrzyk. No, może nie jeden. Dam mu też coś rozkurczowego i coś na uspokojenie, bo jest bardzo podniecony, a to mu nie służy.

– A jeśli to nie pomoże? – spytał z lękiem stajenny. Trochę seplenił, jakby miał aparat na zębach, ale Edi bardziej patrzyła na rasowego szetlanda niż na jego opiekuna i nie wiedziała, czy ten naprawdę nosi aparat, czy nie.

– Wtedy sięgniemy po bardziej zdecydowane metody. Nie sądzę jednak, żeby było to konieczne. Hej, daj z torby moją kasetę z wizerunkiem podkowy na wieczku i wszystko, co potrzebne do zastrzyków.

Dziewczyna wyjęła z torby strzykawki jednorazowe, igły i kasetkę. Potem otworzyła wskazane przez ciotkę ampułki, a Janina przygotowała szybko zastrzyki.

– Proszę go teraz mocno trzymać przy pysku, a ty, Edi, odgarnij grzywę i zdezynfekuj mu kark – poleciła. Zerknęła na Michała Obrędzkiego, który właśnie nadszedł. – Czyj to zwierzak?

– Mojego syna. Kupiłem mu na dziesiąte urodziny.

– Głupi pomysł. Zwierzę to nie pluszak, nie powinno być prezentem i lądować na śmietniku, gdy znudzi się obdarowanemu. Za kilka lat pana syn nie będzie już na nim mógł jeździć i co wtedy? Sprzeda go pan do rzeźni? Znam takie przypadki.

– Niech mnie pani nie poucza, dobrze? – warknął. – Maciek pokochał tego kuca i nie sądzę, by mu to przeszło. Zresztą wdał się w matkę, jest drobny i chudy, jeszcze sobie na nim pojeździ.

Janina zrobiła dwa zastrzyki kucykowi, który przestępował z nogi na nogę i nieustannie próbował kopnąć się tylną kończyną w brzuch.

– Zaraz ci się poprawi, maleńki – powiedziała, poklepując zwierzę pieszczotliwie. – Proszę chwilę zaczekać i puścić go. Niech sobie pochodzi po podwórku, póki się nie wypróżni. My poczekamy.

Wyprostowała się, uważnie lustrując kucyka i oceniając jego zachowanie spojrzeniem fachowca.

– Wygląda na zadbanego – rzekła po chwili. – Trzeba jednak uważać na jego dietę. Konie to delikatne zwierzęta, muszą dużo pić i dostawać odpowiednią paszę. Gdy dojdzie do skrętu jelit, już go żadna siła nie uratuje.

– Ja wiem – odezwał się stajenny. – Nie mam pojęcia, co mu mogło zaszkodzić…

– Może nic konkretnego. Jak powiedziałam, konie są delikatne, niezależnie od rozmiarów i rasy.

– Może zechce go pani pouczyć, skoro już tu pani jest – wtrącił się jadowicie Obrędzki. – Żeby nie wpędził do grobu moich arabów i tego mikrusa.

– Pan ma jeszcze inne konie? – wyrwało się Edi. Przedsiębiorca spojrzał na nią tak, jakby się dziwił, że „takie coś” ośmiela się mówić.

– A sądzisz, że mnie na takie fanaberie nie stać?

– Na pewno stać pana na wiele, ale kupić to nie wszystko, o zwierzęta trzeba jeszcze dbać – rzekła cierpko Janina. – Dobrze, że najął pan kogoś do tej roboty. Mogłabym porozmawiać z pana synem?

– A po co? Wojtek tu jest, niech pani z nim pogada.

– Wolę pańskiego syna. Dam mu kilka wskazówek. Jeśli faktycznie kocha tego kucyka, jak pan powiedział, to może chciałby się czegoś dowiedzieć o jego potrzebach.

Obrędzki wepchnął ręce w kieszenie kurtki i szurnął lewą nogą, potem spojrzał w niebo, jakby szukał na nim ptaków.

– Ostatecznie, czemu nie? – mruknął po chwili. – Jednak proszę w jego obecności się nie śmiać. Będzie myślał, że to z niego.

– Po pierwsze, nie jest mi do śmiechu. A po drugie, dlaczego miałabym się śmiać akurat z pana syna?

– Tego kuca to właściwie kupiłem, gdy psycholog zalecił hipoterapię. Maciek się jąka, kretyn logopeda nie umie sobie z tym poradzić, a koledzy w szkole mu dokuczają. Raz nawet sprałem jednego takiego gówniarza, miałem przez to sprawę w sądzie… ale i tak to nic nie dało. Maciek nie ma przyjaciół i jest bardzo wycofany. Lekcje konnej jazdy mają mu pomóc.

Janina westchnęła rozpaczliwie.

– Hipoterapii nie prowadzi się w pojedynkę, na miłość boską! To złożona procedura. Niech pan zawoła chłopca, przysięgam, że nie będę się śmiać. Opowiem mu tylko o pielęgnacji kuców.

– Od tego jest Wojtek, już mówiłem. Płacę mu kupę forsy i zapewniam mieszkanie, niech ruszy w zamian tyłek. – Obrędzki spojrzał surowo na stajennego.

– A czy nie przyszło panu do głowy, że może dzieciak chciałby czasem sam wyczesać ulubieńca zgrzebłem albo dać mu jeść? Pieniądze pewnych potrzeb nie załatwią.

Lekarka mówiła teraz spokojnie i łagodnie, inaczej niż dotąd, i Edi widziała, jak jej słowa wpływają na zwalistego, nawykłego do posłuchu mężczyznę. Rozluźnił się i odprężył.

– Dobrze – rzekł i krzyknął w stronę domu. – Maciek! Chodź na padok!

Po chwili na podwórzu pojawił się ciemnowłosy chłopczyk, rzeczywiście mały i chudy jak na swój wiek. Na widok obcych zawahał się, ale ponaglony przez ojca, podszedł nieśmiało.

– Dzdzień dododobry – wymamrotał.

– Witaj, Maćku. – Janina uśmiechnęła się do niego przyjaźnie. – Nazywam się Janina Batory i jestem weterynarzem. Zawołano mnie do twego kucyka, którego rozbolał brzuszek.

– Czy Bobobbby wy... wyzdrowwwwwiejjje? – Maciek wyraźnie starał się mówić prawidłowo, ale mu to nie wychodziło. Zacinał się dosłownie bez przerwy i Edi pomyślała, że nie ma się co dziwić jego kolegom. Dzieci w tym wieku bywają okrutne i nie potrafią zdobyć się na empatię wobec outsidera, zwłaszcza, gdy same tworzą zwartą grupę.

– Obserwuj pacjenta! – fuknęła na nią ciotka i dziewczyna spłoszona utkwiła oczy w szetlandzie, który – puszczony już swobodnie na podwórze – zatrzymał się właśnie w pewnej odległości od niej. Pochylał łeb i wyciągał wargi tak, jakby czuł jakiś nieprzyjemny smak w pysku. Ślinił się przy tym obficie i wciąż przebierał kopytami. Nagle uniósł ogon i wypróżnił się na dziedziniec.

– O rany – mruknęła Edi, obserwując rosnącą szybko kupkę parującego w zimnym powietrzu nawozu. – Trudno uwierzyć, że to wszystko z jednego zwierzaka.

Janina przerwała wyjaśnianie chłopcu, jak należy prawidłowo dbać o końskie kopyta i popatrzyła z zadowoleniem na szetlanda. Konik uniósł łeb i prychnął z widoczną ulgą.

– Powinno być już wszystko w porządku – oceniła Janina. – Jednak gdyby mu się pogorszyło, proszę dzwonić. A ty, Maćku, pamiętaj: możesz dawać swemu dzielnemu rumakowi jabłka i marchewki, ale nigdy cukru, ciasta czy skórek od chleba.

– Dladladlaczego? On lululubi…

– Oczywiście, że lubi, ale takie przysmaki mu szkodzą. Przede wszystkim cukier i pieczywo psują mu zęby, a jak zaczną go boleć, nie będzie mógł żuć. Gdybyś potrzebował jakichś wskazówek, zadzwoń do mnie i pytaj śmiało. Edi, pokaż Maćkowi, jak należy prawidłowo rozczesywać grzywę i ogon, i jak usuwać kamyki z kopyt, a ja porozmawiam jeszcze z naszym klientem.

Dziewczyna uśmiechnęła się do chłopca, który łypnął na nią nieufnym okiem, ale zachęcony przez ojca podszedł bliżej. Edi zgięła jedną z przednich nóg kuca i zaczęła tłumaczyć, czemu utrzymywanie kopyt w czystości i codzienne sprawdzanie ich jest takie ważne. Tymczasem Janina odeszła z Obrędzkim na bok.

– Mam pewien pomysł – rzekła cicho. – Chłopcu wyraźnie brakuje pewności siebie.

– Mnie to pani mówi? Robię co mogę, żeby go ośmielić, ale jest coraz gorzej. Kiedyś opłacałem dwóch chłopaków, żeby odgrywali jego przyjaciół, ale nic z tego nie wyszło. Tacy smarkacze nie umieją udawać.

Janina potrząsnęła głową.

– Widzę, że jest pan zdania, iż pieniądze rozwiążą każdy problem.

– A pani nie? – mężczyzna uniósł kpiąco brwi. Pominęła to pytanie milczeniem.

– Powiem tak: z dziećmi to się nie udaje. W każdym razie, nie na dłuższą metę, sam się pan przekonał. Mam jednak pewien pomysł. Może ja pomogę Maćkowi, a pan mojej znajomej.

– Co pani proponuje? – Obrędzki popatrzył na nią z wyraźnym zaciekawieniem. Po jego niedawnej jeszcze agresji i ostentacyjnie okazywanej wyższości nie został już ślad, nadal jednak patrzył na lekarkę jak na osobę, której nie należy zbytnio ufać. Widocznie taki już miał zwyczaj.

– Może Maciek powinien mieć przyjaciółkę w swoim wieku.

– Przyjaciółkę? On się boi małych dziewczynek jak zarazy!

– Tej się nie wystraszy. U podstaw jego lęku leży poczucie, że przez wadę wymowy jest gorszy niż inne dzieci. Myślę, że Tosia byłaby dla niego dobrą koleżanką.

– Co to za jedna?

– Córka mego znajomego. Dwa lata temu wpadła pod samochód i dopiero niedawno wstała z wózka inwalidzkiego. Tak samo stroniła od rówieśników, bo bała się ich reakcji na kalectwo. Uczyła się w domu. Teraz wraca z sanatorium, gdzie przeszła żmudną rehabilitację i pewnie jeszcze długo nie będzie normalnie chodzić, choć niewykluczone, że kiedyś… Rozumie mnie pan? Może jej towarzystwo ośmieli trochę Maćka. Zrozumie, że nie jest sam jeden w jakiś sposób nieszczęśliwy, bo że pan mu nie wpoił myślenia o innych, w to nie wątpię.

Obrędzki wzruszył ramionami.

– Życie nauczyło mnie jednego: dobre dusze źle kończą. I że w świecie dżungli lepiej być wilkiem niż baranem, dlatego tak daleko udało mi się zajść.

Lekarka skrzywiła usta w ironicznym uśmiechu.

– Nie czuję się uprawniona do krytykowania pana i nie chcę tego robić. Świat to nie bajka dla grzecznych dzieci, gdzie zło zostaje ukarane, a dobro nagrodzone. Każdy gra swoją rolę, jak umie. Każdy też sam zapłaci swój rachunek, pan również. I ja. Nie chodzi tu jednak teraz o nas, smutnych, dojrzałych w latach ludzi, a o te niedorostki. Nie wiem, jaki dokładnie jest Maciek, ale jeśli nauczył go pan egoizmu i ślepoty na potrzeby innych, to jest dwa razy bardziej nieszczęśliwy niż się wydaje.

– Ja pracuję. Wychowuje go matka.

– Aha, a gdzie jest teraz?

– Wyjechała nad morze, odpocząć. Między nami mówiąc, często to robi.

– A czymże ona się tak męczy? – parsknęła Janina. – Przepraszam, nie musi pan odpowiadać. To nie moja sprawa. Nie chcę też mieszać się do wychowania chłopca, mogę jedynie podpowiedzieć panu, że kontakt z Tośką dobrze mu zrobi.

Przedsiębiorca nie wyglądał na przekonanego. Rozpiął koszulę i podrapał się z namysłem w owłosiony tors.

– Taka z niej Pollyanna, co? Gra w zadowolenie z całym światem?

– Wcale nie – zaprzeczyła stanowczo Janina. – To mała histeryczka, którą piekielnie łatwo urazić, ma mnóstwo kompleksów i często płacze. Jej ojciec nie jest biedakiem, ale gdzie mu do pana… to po prostu urzędnik bankowy. Pewnie setkę takich mógłby pan schować do jednej kieszeni.

– Za pozwoleniem – przerwał jej ostro. – Nigdy nie dobierałem kolegów swemu synowi, poza tą jedną wpadką, gdy chciałem kupić mu przyjaciół. Jeśli kiedyś ma przejąć moje interesy lub prowadzić własne, musi nauczyć się pracy z różnymi ludźmi. Jak dla mnie może się kumplować z córką samego premiera lub synem śmieciarza, byle nie dał sobie wejść na głowę. Chcę, żeby miał charakter. Nie mówię „tak” ani „nie”. On sam podejmie decyzję.

Janina pokiwała głową i spojrzała na Maćka, który słuchał uważnie instrukcji Edi i zgodnie z nimi próbował oczyścić jedno z kopyt kucyka. Musiał przy tym przyklęknąć i oprzeć sobie zgiętą nogę zwierzęcia o kolano. Młoda Gwerska mu pomagała, ale i tak ledwo dyszał. Lekarka podeszła do niego i położyła mu rękę na ramieniu.

– Weź szpatułkę z mojej torby i pobierz próbkę kału. Trzeba to zbadać na obecność końskich pasożytów – powiedziała do siostrzenicy, a potem zwróciła się do dziecka. – Lubisz swego kucyka?

– Baaaardzo, proszszę papapani – Maciek spojrzał na nią z nieśmiałym uśmiechem. – Kokokocham go.

Edi, zakręcająca akurat słoiczek z pobraną próbką nawozu, pomyślała, że sposób mówienia tego dzieciaka jest naprawdę denerwujący. Jąkał się cały czas i szkolni koledzy na pewno nie mogli powstrzymać się od dokuczania mu. Nawet ona miała ochotę krzyknąć, żeby nareszcie zaczął mówić w jakiś normalny sposób, choć było to irracjonalne uczucie – przecież chłopiec nie robił tego umyślnie.

– Mam pytanie – rzekła Janina po chwili. – Czy zgodziłbyś się, żeby od czasu do czasu pojeździła na nim jedna dziewczynka? Jest prawie w twoim wieku.

– Dziedziedzie…?

– Spokojnie, nie jest taka, jak inne i na pewno nie będzie się z ciebie śmiać. Przez ostatnie dwa lata niemal nie opuszczała swego domu. Miała ciężki wypadek i jeździła na wózku inwalidzkim. Teraz powoli odzyskuje władzę w nogach, ale co wycierpiała, to jej nikt nie odbierze. Myślę, że mógłbyś ją polubić, a ona ciebie. Oboje byście na tym skorzystali.

Spokojny sposób mówienia lekarki wyraźnie uspokoił Maćka. Wciąż wydawał się trochę spłoszony, ale napięcie, które pojawiło się na pierwszą wzmiankę o Tosi, znikło.

– Ja… ja nnie wiem. Musiasiasiałbym spraaawdzić… dzić, czyyy…

– Rozumiem. Może więc zróbmy tak: najpierw spotkajcie się u mnie. To teren neutralny. Obejrzysz sobie mój szpitalik dla zwierząt i przy okazji spotkasz się z Tosią. Nic jej nie powiem. Jeśli ją polubisz, będziesz mógł jej pomóc. Przyda się jej, gdy czasem pojeździ konno. Decyzja należy do ciebie, bo to twój wierzchowiec.

Maciek patrzył Janinie długo w oczy i w końcu skinął niepewnie głową.

– Dododobrze.

– Porozmawiam z twoim ojcem. Razem ustalimy, kiedy cię będę mogła zaprosić. Bywaj, kawalerze.

Michał Obrędzki, który w międzyczasie oddalił się do domu, wrócił ze świeżo wypisanym czekiem.

– Oto pani honorarium, doktorko – powiedział. – Jeśli Bobby rzeczywiście wyzdrowieje, ma pani zapewnioną pracę jako mój weterynarz. Mam jeszcze dwa konie i psy, przyda mi się zaufany i dostępny na telefon lekarz dla nich.

– O ile ja się na to zgodzę – podkreśliła lekarka. Zerknęła na czek i schowała go do portfela niedbałym ruchem.

Kiedy Edi i jej ciotka wracały do domu, dziewczyna nie mogła się powstrzymać od zadania pewnego pytania:

– Czy ciocia myśli, że Maciek wyrośnie na lepszego człowieka niż jego ojciec?

Janina zacisnęła lekko usta.

– Nie wiem. Marne na to szanse – odparła po chwili. – Wiem, że mały może budzić współczucie i sympatię, ale mnie trudno zwieść. Jasne, że jest zamknięty w sobie z powodu tego jąkania i na pewno bardzo chorowity, ale też rozpieszczony i przekonany, że za swoje pieniądze ojciec może kupić mu cały świat. Ocena ludzi nie jest łatwa, bo każdy z nich jest swoistą mieszanką firmową. U mało kogo dominują w zdecydowany sposób złe lub dobre cechy. Zwykle jedne i drugie to istny groch z kapustą, a ten chłopaczek nie jest żadnym wyjątkiem. Ojciec ma jednak na niego duży wpływ, a to źle wróży.

– To zły człowiek, prawda?

– Powiedzmy, że jest twardy i niewrażliwy, i próbuje wychować syna na swoje podobieństwo. Pewnie ostatecznie mu się to uda.

– Ma duży majątek.

– Za duży. Myślisz, że da się taki zrobić, nie mając czegoś za uszami? W Polsce? Ale to nie nasza sprawa. Nie jesteśmy ani urzędem antykorupcyjnym, ani policją, ani skarbówką. Prowadzimy inną działalność. Ja jestem weterynarzem, a ty moją pomocnicą i kandydatką na następczynię. Leczymy zwierzęta i basta.

– No, nie wiem – mruknęła Edi.

– Świat nie jest sprawiedliwy. Nie jest komiksem Marvela. Dzieją się w nim różne rzeczy, z którymi nie umieją sobie poradzić ani ludzie, ani czarownice. Jeśli będziesz się tym zamartwiać, zniszczysz sobie zdrowie i tyle.

– Żal mi tego dzieciaka.

– Tobie każdego żal, szczególnie jak jest żałosny i zmarnowany. Lubisz ofiary losu. Źle wyjdziesz na tym, jak tak będziesz się użalać. Zapomniałaś już o tej sprawie z Adrianem?

Dziewczyna zamilkła, nie chcąc drążyć tematu. Kiedyś opowiedziała ciotce o swej dawnej przyjaźni ze szkolnym niedorajdą. Była dla niego wsparciem i niejako prywatnym telefonem zaufania, a on odpłacił się jej tak, że obrażony o jakiś drobiazg opowiedział się przeciwko niej i to przy całej klasie. To było jeszcze w podstawówce. Edi bardzo przeżyła tę sprawę i długi czas nie mogła zdobyć się na to, by zaufać komuś z kolegów. Właściwie dopiero po przyjeździe do Małej Świerkowy zdecydowała, że pozwoli komuś ze szkoły zbliżyć się do siebie.

Poza tym Janina miała rację. Niejeden raz już była świadkiem, jak wbrew własnym zasadom ciotka próbowała „naprawiać świat” i nie chciała jej tego przypominać. Rzeczywiście takie próby nie kończyły się najszczęśliwiej. Magia pozwalała na wiele rzeczy, ale nie stanowiła uniwersalnego lekarstwa na bolączki trapiące ludzkość. Trudno było się z tym pogodzić.

– Przeganiamy chmury gradowe, rozmawiamy z driadami i potrafimy zamienić martwy przedmiot w mysz czy żabę, oddając mu małą część swojej energii życiowej, ale to za mało, by naprawić świat – kontynuowała po chwili Janina. – Tworzą go przecież ludzie i to oni powinni o niego dbać, korzystając z rozumu i wolnej woli. To tak zwany boski dylemat.

– Dlaczego boski?

– Tego się nie da zawrzeć w jednym zdaniu. Odwieczny problem teologów: jeśli Bóg może załatwić wszystkie światowe kłopoty, to czemu tego nie robi?

– No właśnie, ciekawe czemu.

– Jest kilka interpretacji. Najbardziej logiczna to taka, że pewnych rzeczy nie da się zrobić połowicznie. Albo Bóg uporządkuje bałagan zrobiony przez ludzkość i jednocześnie ją ubezwłasnowolni na zawsze, albo będzie dalej robił to, co teraz, znaczy nie wtrącał się w poczynania istot obdarzonych wolnością.

– Mnie się wydaje, że to okrutne.

– Nie, to konsekwentne. Słuchaj, nie jestem księdzem, by robić ci tego rodzaju wykłady, ale tym razem coś ci powiem. Według judaizmu i chrześcijaństwa Bóg dał ludziom dziesięć przykazań. Są krótkie i zrozumiałe. Gdy nad nimi pomyślisz, to nawet odrzuciwszy trzy pierwsze z nich, mające znaczenie czysto religijne, otrzymujemy najprostszy i zarazem najpełniejszy kodeks społeczny. Gdyby wszyscy ludzie na kuli ziemskiej go przestrzegali, nie byłby potrzebny gruby jak encyklopedia kodeks karny ani cywilny. Reasumując, Bóg dał nam jasne wytyczne, ale jednocześnie obdarował nas wolnością, nie nałożył nam kajdan. Tak głosi religia.

Edi milczała przez chwilę, wreszcie spytała:

– A jaka jest prawda, ciociu? Ja przyznam się do czegoś: właściwie jestem nie bardzo wierząca. Staram się myśleć naukowo.

– To ci się chwali. Nauczmy się prawidłowo myśleć, to podstawa moralności, jak twierdził Pascal. Nie, nie ten Symbiotyk, który narobił nam tyle problemów, tylko znany naukowiec. No więc naukowo… ktokolwiek ułożył Dekalog, zrobił to z wielką znajomością socjologii i ludzkiej psychiki. Musiał to być ktoś niezwykle mądry i temu nie da się zaprzeczyć. Szkoda, że ludzie go nie uznają.

Jeep zatrzymał się przed Jodełką. Edi wysiadła, wciąż myśląc o tym, co usłyszała. Nie prowadziła dotąd z ciotką dysput na tematy religijne, prawdę mówiąc, te sprawy niewiele ją interesowały. Nigdy w życiu nie miała Biblii w ręku i na pewno nie umiałaby zmówić bezbłędnie żadnej modlitwy. Nie miała antyklerykalnych zapędów, jak choćby Jolka i Klaudia, koleżanki z klasy, ale po prostu nie zajmowały ją takie tematy. Z ciotką też o tym nie rozmawiała, tylko teraz tak się zgadało… Poczuła zamęt w głowie i postarała się skierować myśli w innym kierunku.

←2 - Jednak zostanie po mnie ta siła fatalna,

Co mi żywemu na nic...tylko czoło zdobi;

Lecz po śmierci was będzie gniotła niewidzialna,

Aż was, zjadacze chleba – w aniołów przerobi. – Juliusz Słowacki „Mój testament”.

←3 - Miesiąc tu: księżyc.

←4 - Ukraiński bóg śmierci.

Firmowy e-sklep wydawnictwa

„OdeSFa”:

– atrakcyjne ceny i promocje;

– firmowe ciuciaki, kubki i inne gadżety;

– programy lojalnościowe, w tym m.in. „Klienci ze Stali”;

– księgarnia i antykwariat;.

– oferta dla księgarni.

Zapraszamy do kontaktu www.odesfa.pl

Ludzki wymiar fantastyki?

„OdeSFa” – wydawnictwo z „Duszą”

Księgarzu – Księgarko – Księgarnio

(…i Wy też, KsiĄżniczki… ;) )

Oferujemy współpracę bezpośrednią i atrakcyjne rabaty na nasze książki.

Zostań naszym partnerem, skosztuj naszych firmowych „ciuciaków” i zdobądź certyfikat-laur „Księgarni z «Duszą»”

Zapraszamy do kontaktu: sklep@odesfa.pl

Ludzki wymiar fantastyki?

OdeSFa – Wydawnictwo z „Duszą”!

NASZE KSIĄŻKI

Kyna

Michał Kubacki

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-51-5

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 406

Urban Fantasy

Nazywa się Green. Kyna Green. Powszechnie znana w Londynie i okolicach jako wiedźma.

Współczesny Londyn. Poznajemy miejsca stanowiące w centrum metropolii oazy dawnych, uważanych za magiczne, puszcz. Jak chociażby skrawek prastarego lasu Queen’s Wood – ponad 20-hektarowy rezerwat, wydzielony w dzielnicy Muswell Hill.

To tam przyciągająca uwagę niezwykłą urodą, tytułowa Kyna prowadzi swój zakład fryzjerski. Fryzjerka od 250 lat, uzdrowicielka posiadająca nadnaturalne zdolności. Równie sprawnie jak nożyczkami posługuje się magią. Zafascynowana technologią miłośniczka sztuki, z której czerpie ukryte zasoby Mocy.

Kyna należy do elitarnego Kręgu Władających. Niektórzy mówią z przymrużeniem oka, że wzorem legendarnego agenta MI5 – ma mityczną i mistyczną „licencję na MOCowanie”.

Stawką w tej grze jest nie tylko życie bohaterów, ale przede wszystkim istnienie całej ludzkości.

SILNA POSTAĆ KOBIECA • SPISKI • WSPÓŁCZEŚNI ŁOWCY CZAROWNIC • KRYZYS ENERGETYCZNY • TAJEMNICZE ORGANIZACJE

Wiedźma z Podhala

Tom I. Jesteś na to zbyt młoda

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-15-7

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 426

Fantasy, Young Adult

Opowieść o miłości, przyjaźni, samotności i niezwykle trudnych, ale dojrzałych decyzjach, jakie musi podjąć nastoletnia Edyta Gwerska. Po tragicznej śmierci rodziców piętnastoletnia Edi przeprowadza się z Warszawy do niewielkiej wsi pod Krakowem. Trafia pod opiekę jedynych krewnych, o istnieniu których nie miała wcześniej pojęcia – ciotki Janiny i wuja Freda. Nadprzyrodzone zdolności, które odziedziczyła po matce niekiedy utrudniają życie i kontakt z rówieśnikami, ale bywają też niezwykle pomocne.

NASTOLETNIA BOHATERKA • WIEDŹMY • TAJEMNICZE RYTUAŁY • MAGIA • WAMPIRY • ŁOWCY CZAROWNIC • MITOLOGIA SŁOWIAŃSKA

Wiedźma z Podhala

Tom II. Nie jestem już dzieckiem

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-50-8

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 354

Fantasy, Young Adult

Znakomita kontynuacja losów Edyty. Dziewczyna żyje w dwóch światach. Chodzi do zwyczajnej szkoły, przygotowuje się do matury, pomaga ciotce w opiece nad zwierzętami, uczy się jak być wiedźmą. Magiczny świat wykreowany przez autorkę, cała plejada niedostrzegalnych ludzkim okiem istot rodem z baśni, legend i prasłowiańskich wierzeń, zagadki, tajemnice, chwile grozy i niezwykłe przygody bohaterów tej powieści – wszystko to sprawia, że od książki nie sposób się oderwać.

NASTOLETNIA BOHATERKA • WIEDŹMY • TAJEMNICZE RYTUAŁY • MAGIA • WAMPIRY • ŁOWCY CZAROWNIC • MITOLOGIA SŁOWIAŃSKA

Wiedźma z Podhala

Tom III. W poszukiwaniu siódmej siostry

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-72-0

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 334

Fantasy, Young Adult

Wiedźma z Podhala: W poszukiwaniu Siódmej Siostry, to długo oczekiwana kontynuacja losów Edyty Gwerskiej z powieści Jesteś na to zbyt młoda. Stanowi ona jednak zupełnie odrębną historię. Każdy, kto nie czytał pierwszej części, z łatwością zorientuje się w losach bohaterki i jej przyjaciół.

Autorka sprawnie wprowadza czytelnika w jej historię i snuje opowieść dalej tak, by mógł się z nią zaprzyjaźnić już od pierwszych stron książki. Wiedźma z Podhala to wciągająca i ciekawa powieść, w której dawne podania i baśnie mieszają się z nowoczesną codziennością i wpisują w życie XXI wieku.

To opowieść o miłości, przyjaźni, samotności i niezwykle trudnych, ale dojrzałych decyzjach, jakie musi podjąć nastoletnia Edyta, aby ochronić swoich przyjaciół. Nadprzyrodzone zdolności, jakimi obdarzyła ją natura, niekiedy bardzo utrudniają jej życie i kontakt z rówieśnikami, jednak często bywają bardzo pomocne. Powieść Luizy Dobrzyńskiej czyta się jednym tchem. To wyśmienita pozycja dla nastolatek, które chciałyby się oderwać od rzeczywistości.

NASTOLETNIA BOHATERKA • WIEDŹMY • TAJEMNICZE RYTUAŁY • MAGIA • WAMPIRY • ŁOWCY CZAROWNIC • MITOLOGIA SŁOWIAŃSKA

Córka Azrai

Tom I

Oksana Usenko

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-58-4

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 358

Science Fantasy Fiction, Young Adult

Trylogia „Córka Azrai” wyrosła na kanwie dziecięcych marzeń, miłości do ojczyzny, oczarowania morzem oraz szczerego podziwu dla podwodnego świata. Syreny jako ucieleśnienie tajemniczego piękna, ryby, glony i cała ta niesamowita różnorodność fascynowały mnie bowiem od najmłodszych lat.

„Córka Azrai” to dobra baśń, ale jak każda bajka składa się z fragmentów prawdziwego życia: faktów, opowieści, myśli i emocji, których osobiście doświadczyłam lub napotkałam na swojej życiowej drodze.

W tej książce znajdziesz nie tylko przygody, ale także opowieść o zwykłych mieszkańcach Ukrainy w spokojnych, choć nie najłatwiejszych latach 90. XX wieku, dziewczęce marzenia i oczywiście morze.

Oksana Usenko

NASTOLETNIA BOHATERKA • RETELLING BAŚNI • SYRENY • PODWODNY ŚWIAT • DOJRZEWANIE • PIERWSZA MIŁOŚĆ

Córka Azrai

Tom II. Tajemnice oceanu

Oksana Usenko

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-60-7

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 412

Science Fantasy Fiction, Young Adult

Trylogia „Córka Azrai” wyrosła na kanwie dziecięcych marzeń, miłości do ojczyzny, oczarowania morzem oraz szczerego podziwu dla podwodnego świata. Syreny jako ucieleśnienie tajemniczego piękna, ryby, glony i cała ta niesamowita różnorodność fascynowały mnie bowiem od najmłodszych lat.

„Córka Azrai” to dobra baśń, ale jak każda bajka składa się z fragmentów prawdziwego życia: faktów, opowieści, myśli i emocji, których osobiście doświadczyłam lub napotkałam na swojej życiowej drodze.

W tej książce znajdziesz nie tylko przygody, ale także opowieść o zwykłych mieszkańcach Ukrainy w spokojnych, choć nie najłatwiejszych latach 90. XX wieku, dziewczęce marzenia i oczywiście morze.

Oksana Usenko

NASTOLETNIA BOHATERKA • RETELLING BAŚNI • SYRENY • PODWODNY ŚWIAT • DOJRZEWANIE • PIERWSZA MIŁOŚĆ

Córka Azrai - Донька Азраї

Oksana Usenko

Seria wydawnicza: FantaSFa

ISBN: 978-83-962412-9-0

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 652 (327+325)

Wersja polsko-ukraińska

NASTOLETNIA BOHATERKA • RETELLING BAŚNI • SYRENY • PODWODNY ŚWIAT • DOJRZEWANIE • PIERWSZA MIŁOŚĆ

Chciej mnie zawsze

Jakub Turkiewicz

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-962412-2-1

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 414

Fantastyka, Kryminał, Space Opera

Bohaterem powieści jest Michał Kerol, najlepszy na świecie detektyw z przełomu XX i XXI wieku. W 3053 roku, staje przed nim nowa zagadka kryminalna. Musi znaleźć zabójcę kapitana statku „Szczupak”, na którym poprzez kosmiczną pustkę podróżują tysiące ludzi. Kłopot w tym, że śledztwo idzie średnio, a detektyw nie jest do końca sobą.

„Morderstwo, władza, manipulacje i ludzkie namiętności. Elegancki kryminał science fiction, czerpiący z klasyki noir. Gdzie osobowość, świadomość, doświadczenie i wspomnienia polskiego detektywa z XX wieku zostają wszczepione w sklonowane ciało jego sobowtóra, daleko od Ziemi i kilka setek lat w przyszłości”.

Jacek „Franco” Horęzga

„Debiutancka powieść Jakuba Turkiewicza zaskakuje świeżością pomysłów i spojrzenia na temat. Autor z niezwykłą lekkością przeskakuje od poważnego, nawet dramatycznego tonu do niefrasobliwej żartobliwości i z powrotem. Od początku do końca gra na emocjach czytelnika z kunsztem wytrawnego artysty i bez przerwy go zaskakuje”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

DYSKTOPIA • MIŁOŚĆ • MORDERSTWO • WŁADZA • GWIEZDNA FLOTA • PODRÓŻ SENTYMENTALNA • REJSY MIĘDZYPLANETARNE • ANDROIDY

Gwiezdne szczenię

Jacek Izworski

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-962412-0-7

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 674

Science Fiction, Boys’ Young Adult

Uśmiechnięta nadzieja w każdym

zakątku Wszechświata.

Wojtek Mieczysławski

Książka jest uhonorowaniem życia i twórczości Jacka Izworskiego – bardzo niepełnosprawnego fantasty, pioniera fandomu, tłumacza i redaktora. Wydana na początku lat 80. XX wieku nie zyskała powszechnej aprobaty i przychylności w środowisku miłośników fantastyki, stając się jednocześnie fenomenem i „największą przygodą młodości” dla wielu czytelników niezwiązanych z fandomem.

„Opowieść snuta przez autora podzielona jest na cztery części, które składają się na bardzo interesującą fabułę przedstawianą z różnych perspektyw. Jest to spotkanie ludzi z obcymi istotami oraz wmieszanie się w ich życie.

Jesteśmy też świadkami wielu podróży kosmicznych i odwiedzin na innych planetach. Bardzo przypadło mi do gustu opisanie genezy wydarzeń, które są główną osią fabularną. Cenię książki, które dają mi jasny wstęp i wyjaśnienie realiów. Ciekawie wypada również omówienie różnych technikaliów”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

KULTOWA KSIĄŻKA • SPACE OPERA • PODRÓŻE KOSMICZNE • ANTOLOGIA • WSPOMNIENIA • OPOWIADANIA • WIERSZE

Ciemność

Stanisław Karolewski

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-30-0

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 382

Literatura piękna, Fantastyka, Urban Fantasy

„Przez malownicze krajobrazy Wrocławia, autor snuje historię bohatera, Szonaja, który tajemniczo traci pamięć i zostaje wplątany w intrygujące wydarzenia. Fabuła rozwija się w sposób hipnotyzujący, a czytelnik odkrywa, że ptasia zaraza to tylko jedna z wielu zagadek, które splatają się wokół postaci Ingrid i tajemniczego Klubu Bibliofilów”.

Salomon

lubimyczytać.pl

„Ta szkatułkowa powieść, której pierwszoplanowe wątki ukrywają drugie dno, dostrzegalne między wersami, opowiada misternie utkaną historię z pogranicza fikcji i jawy”.

Kasia

lubimyczytać.pl

„Wszystko zaczyna się od spadających na ulice wrocławskiego Nadodrza ptaków i realistycznych obrazków z życia ich czyścicieli... Spalone kamienice, skupy surowców, brudne zaułki, antykwariaty. Perspektywa horyzontalna. Chodniki. Piwnice. Buty. Książki, obrazy, niebezpieczne wspomnienia i miejskie legendy. Ktokolwiek tęskni do takich klimatów, na pewno będzie lekturą „Ciemności” ukontentowany. To taki Bruno Schulz w wersji noir – mrok jest tu wręcz ontologiczny, jest sposobem odczytywania/ kamuflowania rzeczywistości”.

Wojciech Szyda

POWIEŚĆ SZKATUŁKOWA • ODWOŁANIA DO KLASYKI • EMOCJONALNA PODRÓŻ PRZEZ CZAS I PRZESTRZEŃ • REALIZM MAGICZNY

Szaman

Wizje profetyczne Tom I

Emma Popik

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-09-6

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 444

Sci-Fi, Postapokalipsa, Fantasy, Innerspace

Mało jest w fantastyce autorek tak wszechstronnych, obdarzonych tak wnikliwym zmysłem obserwacji, umiejętnością budowania opowieści [...]. Jeśli jest jakaś królowa polskiej fantastyki, to [...] jest nią właśnie Emma Popik.

Bartek Biedrzycki

Antologia premierowych w większości opowiadań Emmy Popik – legendy i wychodzącej z cienia (po przygodach z mainstreamem) – królowej polskiej science fiction, wypromowanej swego czasu przez Macieja Parowskiego. Oniryczny klimat niepokojących wizji, obrazy z makabrycznej przyszłości, odhumanizowany świat, żądza w zderzeniu z energią Miłości – krótkie teksty, gęste od znaczeń, duszne od klimatu. Każdy z nich z powodzeniem może być rozwinięty w większą formę.

Zbiór urozmaicono publicystyką i poezją Autorki oraz okolicznościowymi tekstami innych autorów, powiązanymi z tematyką zbioru zasadniczego i wywiadami.

W zintegrowanym dodatku publicystyczno-krytycznym „Formy z Chaosu” publikujemy teksty okolicznościowe o autorce, galerię prac chorzowskiej pisarki i artystki Katarzyny Szewioły-Nagel oraz pierwszą część kultowej i ważnej książki „Genetyka Bogów”, której ciąg dalszy opublikujemy w kolejnych tomach cyklu.

ANTOLOGIA • KOBIECYM OKIEN • PROFETYZM • PARAPSYCHOLOGIA • WIZJE ZAGŁADY LUDZKOŚCI • ZJAWISKA PARANORMALNE • UFO

Szamanka

Wizje profetyczne Tom II

Emma Popik

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-30-0

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 382

Sci-Fi, Postapokalipsa, Fantasy, Innerspace

Emma Popik to pisarka-szamanka, bogata mądrością wielu pokoleń kobiet, która swoją literaturą – magią słowa – próbuje naprawić chorą duszę naszego zepsutego świata.

Jacek Inglot

“Była Szamanką i była bardzo piękna. Czarne włosy spływały gęstą falą na ramiona i lśniły. Oczy odgadywały sens, gdy skierowała wzrok na wydarzenia, a czyniła to od ich początku [...]

Kiedy był ten pierwszy raz? Świat przechylał się poza krawędź, tak jak teraz, już nawet nie było potrzebne najlżejsze dotknięcie palcem, by się zwalił w głębię przepaści, pokruszony na kawałki, podobne bryłom skały. Jeszcze chwila, jeszcze tylko chwila, by runął.

A co robili głupi ludzie? Walczyli pomiędzy sobą o kawałek władzy, o rację, która nią nie jest i trwa chwilę, zanim zniknie”.

Tak rozpoczyna się drugi tom „Wizji Profetycznych” – antologii opowiadań gdańskiej autorki, która dokonała feministycznego przełomu w polskiej fantastyce, w połowie lat 80. XX wieku. Tytułowe opowiadanie „Szamanka” zostało napisane specjalnie dla nas. W tomie zebrano między innymi nowe teksty, nigdzie do tej pory niepublikowane, urozmaicając zbiór o kilka retrospekcji.

ANTOLOGIA • KOBIECYM OKIEN • PROFETYZM • PARAPSYCHOLOGIA • WIZJE ZAGŁADY LUDZKOŚCI • ZJAWISKA PARANORMALNE • UFO

Cyklop

Emma Popik

Seria wydawnicza: PostFa

ISBN: 978-83-67504-26-3

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 380

Science Fiction, Postapo

To było wtedy, gdy cywilizacja zmieniła kolor

Czy patrząc na świat jednym okiem można widzieć więcej? Takie pytanie można by postawić przed bohaterem tej postapokaliptycznej, dystopijnej powieści. Emma Popik przedstawiła ponurą wizję brutalnego świata, w którym człowieczeństwo można zakwestionować niemalże na każdym kroku.

„Kim właściwie jest bohater mojej książki? Ma dziewiętnaście lat i jedno oko. Uciekł z domu i wałęsał się sam po przerażającym mieście. Żyje w całkowicie wrogim świecie”.

Emma Popik

„Domniemane barbarzyństwo zmutowanego chłopaka służy innym wyłącznie maskowaniu własnej dzikości. Jego powieściowe przygody dowodzą jednego: najłatwiej zrujnować w człowieku człowieczeństwo i najtrudniej je odbudować”.

Jacek Inglot

POSTAPO • MUTACJE • EKSPERYMENTY • IMPLANTY • SUROGATKI • DEGRADACJA • ZANIK ETYKI • GRANICE CZŁOWIECZEŃSTWA

Cień nadziei

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: PostFa

ISBN: 978-83-67504-34-8

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 340

Science Fiction, Postapo

Wielka Wojna Europejska przetasowała układ sił na świecie. Rosja przejęła kontrolę nad wschodnią Europą i cofnęła te tereny w rozwoju o ponad stulecie. Ludzie żyją tam w biedzie, a rzeczywistość srogo ich doświadcza.

Powieść drogi osadzona w postapokaliptycznej alternatywnej rzeczywistości. Motorem napędowym dla trójki głównych bohaterów jest prozaiczna rzecz – poszukiwanie pomocy medycznej tam, gdzie według wskazań ma istnieć lepszy świat. Jednak lepszy nie musi oznaczać chętny do bezinteresownej pomocy.

Książka napisana przed 24 lutego 2022 i wydana na rynku anglojęzycznym przez Royal Hawaiian Press w 2021.

„Opowieść o sztuce przetrwania w świecie, w którym najgorsze bestie to ludzie”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

POWIEŚĆ DROGI • HISTORIA ALTERNATYWNA • UKRAINA • POLSKA • EPIDEMIA • REGRES CYWILIZACJI • MISJA RATUNKOWA

A jednak istnieję

Smocze opowieści księga I

Paweł Szumił

Seria wydawnicza: SmoFa

ISBN: 978-83-67504-39-3

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 336

Science Fantasy Fiction

Pierwszy tom znakomitego cyklu S-F „Smocze opowieści”, przełożonego na język polski przez Jacka Izworskiego – jednego z pionierów polskiej fantastyki naukowej i jednocześnie jej badacza i biografa.

O dziwnych stworach, które stopniowo zaczynają dominować we wspólnej z ludźmi cywilizacji, w równoległym wszechświecie.

Tom otwiera jednocześnie nową, dawno zapowiedzianą i długo oczekiwaną serię naszego wydawnictwa: „Smoki Fantastyki” (w kuluarach zwaną „SmoFa”).

„To Jackowi Izworskiemu, jego nieustępliwości, zawdzięczamy fakt, że ta powieść – otwierająca długi cykl – przeoczona przez wydawców w okolicach roku dwutysięcznego, trafia wreszcie do czytelnika polskiego. Tłumaczył Szumiła wierząc, że któregoś dnia książka trafi na księgarskie półki. I cóż, wreszcie tak się dzieje. [...] Postać smoka zostaje w pamięci, ale co ważne – zostają w pamięci również zadawane przez niego pytania, które w gruncie rzeczy są przeciez uniwersalne.”

Romuald Pawlak

SMOKI • HUMOR • INNE WYMIARY • BIOFORMACJA • GRANICE POZNANIA • TOŻSAMOŚĆ

Inquisitor

Zemsta Tezcatlipoki oraz inne opowieści mitologie tom I

Jacek Inglot

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-962412-7-6

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 504

Fantastyka, Kryminał, Urban Fantasy

Pierwsze, pełne wydanie historii nauczyciela polonisty, który staje w szranki ze staroazteckim demonem i edukacją licealnej młodzieży. Zawiera rozdziały odrzucone przez poprzednich wydawców, przeredagowane i napisane na nowo.

„Powieść jest solidna, oryginalna, pełna specyficznego, nieco czarnego humoru. Spojrzenie na szkołę, uczniów, nauczycieli z perspektywy polonisty – samozwańczego inkwizytora jest naprawdę zabawne. Pomysł na głównego antagonistę, również udany prastary demon, będący wrogiem piekła i nieba, idealnie dostosowujący się do współczesnych realiów i nowoczesnych technologii”.

GrzegorzAleksander

lubimyczytać.pl

„Intryga, którą buduje autor, z każdym fragmentem nabiera rozmachu i rumieńców. Poznajemy głęboko skrywane myśli bohaterów oraz ich pasje i namiętności. Nieraz ociera się to wręcz o patologię, ale jest jednocześnie boleśnie autentyczne.”

paradoks.net.pl

fragment recenzji

ZAKAZANA MIŁOŚĆ • POLSKA SZKOŁA • WIRTUALNA RZECZYWISTOŚĆ • YOUNG ADULT • TRUDNA MŁODZIEŻ • OSTRY HUMOR • DEMONY

Antipolis

Tomasz Fijałkowski

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-06-5

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 354

Science Fiction, Historia alternatywna

„Antipolis to miasto, któremu wywróżono zniszczenie. Logika snu, wizji i przeczuć napędza intrygę pełną korytarzy, ślepych zaułków, drzwi prowadzących donikąd i urywających się nagle schodów. Część zagadek znajdzie rozwiązanie. Wielu umrze, zanim pozna prawdę. Tylko nieliczni zrozumieją...”

Tomasz Fijałkowski

„Strach bywa doskonałym utrwalaczem wiary, nie tylko w bogów.”

Jacek Inglot, Posłowie

„Tomasz Fijałkowski zbudował jedyny w swoim rodzaju świat, skonstruowany z alternatywnej historii Polski zmieszanej z elementami fantastyki – to prawdziwa mieszanka wybuchowa. Polska wygrywa wojnę i staje się mocarstwem ze stolicą w Antipolis, chrześcijaństwo to niszowa religia, niemalże sekta, a wśród szarych obywateli kryją się ludzie z nadprzyrodzonymi zdolnościami, których werbuje tajemnicza Struktura.

Zbliża się Zenit – trudno powiedzieć czym jest naprawdę – ale ma odmienić, może nawet zniszczyć świat”.

rzeczokulturze.blogspot

fragment recenzji

POLSKA • HISTORIA ALTERNATYWNA • MITOLOGIA • EPIEANIE • INTRYGI • SPISKI • TAJNE ORGANIZACJE • ZAGADKI • PRZEPOWIEDNIE

Sierpy Kronosa

Tomasz Fijałkowski

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-56-0

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 456

Science Fiction, Historia alternatywna

„To nieszablonowa powieść łamiąca zasady klasycznej historii alternatywnej z fabułą zbudowaną w świecie niby znajomym, a jednocześnie niezwykle obcym i odmiennym. Można wręcz stwierdzić, że wszystko na tym torze historii poszło inaczej. Nad całością czuwa niezawodny autor i to w dwójnasób.

Książka zachwyca bogactwem przedstawionego świata, a także jego pomysłowością i poziomem szczegółów. Jest to obraz dopracowany i interesujący, który powinien zaciekawić koneserów literatury pięknej czerpiącej ze źródła realizmu magicznego jak i miłośników fantastyki, którym nie są obce inne światy i nadprzyrodzone moce”.

SoFiK

fragment recenzji

„Myślę, że to będzie już pisarski znak Fijałkowskiego, to mieszanie konwencji, tworzenie rodzajowych hybryd i chimer. Skądinąd znak czasu. Zresztą dzięki temu nie grozi mu zimitowanie przez Sztuczną Inteligencję, która podobno lada dzień ma zacząć pisać powieści dla mas (jak u Orwella). Na tak osobliwe połączenia w fabule historiozofii, magii, nauki i religii żaden elektroniczny sztuczniak na pewno nie wpadnie”.

Jacek Inglot, Posłowie

HISTORIOZOFIA • REALIZM MAGICZNY • NAUKA • MAGIA • RELIGIA

Pol Trek

W imieniu Rzeczypospolitej

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: FantaSFa

ISBN: 978-83-962412-4-5

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 502

Science Fiction, Komedia

W XXIV wieku Polacy ruszają w kosmos. Na przekór wszystkim, żeby udowodnić, że Polak potrafi. Przecież nie będziemy gorsi! Kosmiczna epopeja i kosmiczne jaja jakie z tego wynikną, to typowa inteligentna satyra i mieszanka motywów popkulturowych.

„Pol Trek. W imieniu Rzeczypospolitej został napisany ze swadą i niewymuszonym humorem, dlatego bawi i ciekawi”.

polter.pl

fragment recenzji

„Polacy lecą eksplorować przestrzeń kosmiczną. Należy po tym stwierdzeniu zadać pytanie „Co może pójść nie tak?” i przepis na mocną historię gotowy. Zatem rzeczywiście jest to epicka opowieść o wielu codziennych problemach, które mogą dopaść człowieka, i nie tylko, na statku kosmicznym”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

„Luiza Dobrzyńska wysłała Polaków w kosmos z ogromną finezją i dawką swojskości. Dzięki czemu humor całej powieści po prostu wymiata, a wszystkie gagi sytuacyjne okraszone soczyście dobrze nam znaną butą, brawurą i religią, powodowały, iż przez cały czas trwania powieści uśmiech nie spełzał mi z twarzy”.

unserious.pl

PASTISZ • SATYRA • GROTESKA • HUMOR • POLACY W KOSMOSIE • EKSPLORACJA KOSMOSU • AWANTURNICZE PRZYGODY • STEREOTYPY

Dusza

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-962412-5-2

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 220

Science Fiction

W świecie przyszłości, żeby zaznać odrobiny radości rodzicielskiej trzeba mieć odpowiedni schemat genetyczny i dostatecznie wysoki numer. A czy wolno kochać? Zależy od definicji i obiektu uczuć. No i zostaje najważniejsza sprawa – co czyni człowieka człowiekiem. Czy jest to dusza? Czy dusza jest wyłącznie domeną człowieka?

„Często rozmyślam nad tym, jak będzie wyglądało nasze życie za kilkadziesiąt lat. Czy podąża ono w dobrym kierunku i czy rozwinięcie technologiczne okaże się dla ludzi lepsze czy gorsze. Temat androidów jest ostatnio coraz częściej poruszany i wiele razy zastanawiałam się, czy jest to pozytyw, czy negatyw. Czy te maszyny mogą okazać się przydatne, czy ich rola polegać ma raczej na tym, by dostarczać zastrzyk gotówki firmom, które ewentualnie chciałyby zająć się ich produkcją”.

Martyna

lubimyczytać.pl

„Książka bardzo przyjemna w odbiorze, pozostawia czytelnika z refleksjami na temat przyszłości rodzaju ludzkiego, jak też z pragnieniem poznania dalszych losów bohaterów”.

Cylonka

lubimyczytać.pl

SILNA POSTAĆ KOBIECA • SKOMPLIKOWANA MORALNOŚĆ • ROMANS • DYSTOPIA • ANDROIDY • DOBÓR GENETYCZNY • KONTROLA URODZEŃ

Powroty

Adam Pietrasiewicz, Wojciech Bogaczyk

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-00-3

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 558

Science Fiction, Historical Fiction

W ręce Piotra Zarzeczańskiego trafia unikatowy przedmiot pozwalający na podróże w czasie. Tak głosi legenda i zaprzyjaźniony sprzedawca. Czy bohater w to wierzy? Oczywiście, że nie, ale postanawia sprawdzić. Teraz pytanie, czy uda mu się naprawić czy zepsuć historię. Znakomita proza przygodowa z pogranicza historii, polityki i fantastyki.

„[...] książka, która odpowiada na nurtujące wiele osób pytanie: „co by było, gdyby?”. I to jak odpowiada! Polacy mają tendencję do tworzenia historii alternatywnej, która leczy nasze rany z przeszłości i kompleksy. Tymczasem autorzy tej książki stawiają sobie chyba za cel pokazanie „realnej” historii alternatywnej.

Co się kryje pod takim intrygującym hasłem? Otóż rzecz prosta – autorzy stworzyli fabułę, która nie wpisuje się w trend i kanon polskich historii alternatywnych. Zajęli się próbą przewidzenia, jak na losy kraju wpłyną zmiany zarówno drobne, jak i kolosalne. Oczywiście mechanizmy kształtowania historii nie są łatwe do odtworzenia, jednak mam przekonanie, że wykonano w tym wypadku naprawdę solidną pracę”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

PARADOKS CZASU • HISTORIA POLSKI • PODRÓŻE W CZASIE • ANTYUTOPIA • RÓWNOLEGŁE ŚWIATY • KWANTOWA RZECZYWISTOŚĆ

Poza światem

Nierealna rzeczywistość

Henryk Tur

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-48-5

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 410

Science Fiction, Antologia

Antologia złożona z mini powieści „Poza światem” oraz pięciu opowiadań pod wspólnym tytułem „Nierealna rzeczywistość” jest dowodem na kreatywność Henryka Tura. Autor użył motywu kreowania rzeczywistości jako przewodniego dla całej książki. Chociaż światotwórstwo to flagowy wyznacznik fantastyki, to w tym przypadku, dostajemy głębię pod warstwą fabularną.

„Bohater Stanisław Kowalski, jedyny ocalały z katastrofy lotniczej jest zmuszony znaleźć sposób na przeżycie. Los jednak podaje mu rękę. Ktoś zapewni mu gościnę. Kwestia, jaka będzie jej cena, ponieważ dochodzimy tu do prawdy starej jak świat – nie ma nic za darmo.

Opowieść nabiera tempa bardzo szybko i równie szybko znajduje rozwiązanie. Dowiadujemy się o tym, jak powstało całe to miejsce, gdzie trafił bohater oraz jak kręci się rzeczywistość tej krainy. A jest ona niezwykle groteskowa. Jeden moment określiłbym nawet jako scena z typowego gore. Jest to jednak bardzo ważny element układanki, który determinuje, gdzie jest granica człowieczeństwa”.

SoFiK

fragment recenzji

ALTERNATYWNE ŚWIATY • ODMIENNE STANY ŚWIADOMOŚCI • WIRTUALNA RZECZYWISTOŚĆ • BAŚNIOWE STWORY • MULTIWERSUM • PĘTLA CZASU

Nieznanych Polaków historie niezwykłe

Piotr Marczak

ISBN: 978-83-67504-19-5

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 314

Historia, Literatura popularnonaukowa

Jedenastu niesamowitych ludzi, którzy zapisali się na kartach historii, a nie każdy o nich słyszał. Ich fascynujące życiorysy i przygody, to porywające opowieści na długie wieczory. Ich wielką zaletą, jest prozaiczna sprawa – wydarzyły się naprawdę. Tym razem nie ma tutaj żadnej fikcji, to surowa i bardzo barwna historia.

„Przedstawiane życiorysy są naprawdę barwne i nieszablonowe, pełne niezwykłych przygód, stanowiących gotową kanwę dla filmu światowej klasy. Książka stanowi doskonałe antidotum na polski kompleks niższości wobec reszty świata, umiejętnie podsycany przez niektóre środowiska, a ponadto jest bardzo ciekawa i napisana piękną, klasyczną polszczyzną. Tak właśnie należałoby pisać podręczniki”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

„Jeśli myślicie, że byli rzewnymi bohaterami szkolnych czytanek, to mylicie się jak Napoleon pod Moskwą. Oto same charakterne typy, awanturnicy, zabijacy, podróżnicy, a przy tym szczerzy patrioci. Z całego serca polecam książkę Piotra Marczaka, mego kolegi ze studiów, o niezwykłych przygodach polskich bohaterów z XIX i XX wieku”.

Jacek Komuda

POSTACIE HISTORYCZNE • SŁAWNI POLACY • PATRIOTYZM • WALKA O WOLNOŚĆ • ZAPOMNIANI BOHATEROWIE

Czarownica

Noc na Łysej Górze, księga I

Krzysztof Rudowski

Seria wydawnicza: OdeSFeros

ISBN: 978-83-67504-66-9

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 380

Literatura piękna, Fantastyka

Niby-bajka dla dorosłych, wyrosła ze swojskiego, słowiańskiego folkloru ludowego. Pełno tu czarownic, czartów, tajemniczych zakonów, męskich fantazji, wyuzdania i rozpasania oraz orgiastycznych sabatów, przetaczających się po zboczach Łysej Góry w wigilię Nocy Świętojańskiej. Jednocześnie „Czarownica” Rudowskiego, znanego, wrocławskiego literata i redaktora, mocno ukorzeniona jest w klasykach literatury, jej toposach i mitach.

„Rudowski w swojej „Czarownicy” świadomie łamie schematy cechujące współczesną fantastykę literacką, prowadząc nas do własnego bajkowego świata, w którym Eulalia, ukochana bohatera, jawi się siostrą Małgorzaty z niezapomnianego dzieła Bułhakowa, klasztor zagubiony w głuszy wydaje się podobny do tego z „Imienia róży” Umberto Eco, zaś wiedźma Celinella więżąca narratora w celu erotycznego wykorzystania to potomkini czarodziejki Kirke, dybiącej na przystojnego Odysa. Tego rodzaju rozpoznania dodają smaku lekturze, choć najważniejsza jest przyjemność podążania tropem bohatera, który na przemian przeżywa niezwykłe przygody i namiętne chwile w ramionach olśniewających okazów fauny fantastycznej”.

Jacek Inglot

WIEDŹMY I CZAROWNICE • CZARTY I BIESY • SABAT NA ŁYSEJ GÓRZE • ONIRYCZNA WYPRAWA W ŚWIAT EANTAZJI I OBSESJI

Czarnuszka

Ewa Piasecka

ISBN: 978-83-67504-70-6

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 214

Fantasy

Zbiór opowieści o czarodziejce, Kobiecie-Która-Wie i która wiedzą dzieli się z tymi, którzy ją odnajdują na swej drodze. To opowiadania, które mają moc zmiany tego, kto je czyta. Główny przekaz książki dotyczy wiary tak mocnej, że zmienia ona rzeczywistość, zarówno bohaterki, jak i czytelników.

Jest to również opowieść o wewnętrznej podróży w najciemniejsze miejsca duszy; o tym, że za największym lękiem kryją się najwspanialsze skarby: spokój wewnętrzny, życie w zgodzie ze sobą, radość i szczęście; o tęsknocie za ukochanym; utracie i odzyskaniu nadziei; odwadze i wytrwałości w spełnianiu marzeń.

Autorka, nauczycielka uważności, przewodniczka duchowa. Poprzez indywidualną medytację prowadzi do wewnętrznego świata i pomaga uwolnić się od tego, co przeszkadza w życiu. Wspiera w zmianie przekonań i schematów.

SILNA POSTAĆ KOBIECA • CZAROWNICA • ROZWÓJ OSOBISTY • KWANTOWA RZECZYWISTOŚĆ • TRANSFORMACJA

Fundacja Kultura-Integracja-Społeczeństwo

Wydawnictwo „OdeSFa”

49-304 Brzeg, ul. Majora Sucharskiego 1/6

+48 696 364 343

https://odesfa.pl/

Wydawnictwo nawiąże współpracę z dynamicznymi osobami zajmującymi się sprzedażą asortymentu

• na targach książki,

• konwentach fantastyki itp.

Oferujemy BARDZO wysokie rabaty od cen katalogowych materiały promocyjne, dostęp do premier i promocji

sklep@odesfa.pl

Poszukujemy regionalnych przedstawicieli-dystrybutorów, celem dotarcia do bibliotek i księgarń

Wkład finansowy - niekonieczny!

Table of Contents

- Strona przedtytułowa

- Strona redakcyjna

- Strona tytułowa

- Spis treści

- Streszczenie

- Cytat

- Rozdział I

- Rozdział II

- Firmowy e-sklep Wydawnictwa "OdeSFa"

- Księgarzu - Księgarko - Księgarnio

- Nasze książki

- Okładka tył

Table of Contents

Strona przedtytułowa

Strona redakcyjna

Strona tytułowa

Spis treści

Streszczenie

Cytat

Rozdział I

Rozdział II

Firmowy e-sklep Wydawnictwa "OdeSFa"

Księgarzu - Księgarko - Księgarnio

Nasze książki

Okładka tył