Sonata jesienna na kota i wilkonczelę; Karina Łagowska. 522 str., okł. karton ze skrzydełk., papier creme 2.0.

Mówią, że muzyka łagodzi obyczaje…

Ale jeśli nie pochodzi z tego świata?

Rok 1994. Na zwykłym, warszawskim blokowisku, mieszka szóstka dwunastoletnich przyjaciół. Trzymają się razem od czasu, gdy uratowali pewną bezdomną kotkę.

Życie dzieciaków zaczyna powoli zamieniać się w dziwaczny koszmar, gdy jedno z grupy zapada na niemożliwą do zdiagnozowania chorobę, a na ich osiedle wprowadza się ekscentryczny do granic możliwości Henryk. Znajomość z nim prowadzi bohaterów do odkrycia wilkonczeli - żyjącej hybrydy wilka i wiolonczeli, której muzyki nikt nie powinien usłyszeć, oraz demonicznych, siejących cierpienie i śmierć „kataryniarzy”. 

Na owo stworzenie poluje kilka osób i instytucji, w tym kapitan tajemniczego Czarnego Okrętu, przemierzającego nie tylko nieboskłon Warszawy, ale i bezkresy Kosmosu. Z czasem zaczyna się również polowanie na dzieciaki.

Sonata na kota i wilkonczelę, to wielowątkowa, baśniowa opowieść o przyjaźni i dojrzewaniu, nieklasycznej walce dobra ze złem. A także o tym, że nie wszystko jest takie, jakie się wydaje na pierwszy rzut oka.

Przyjaciele będą musieli nie tylko nauczyć się rozróżniać zło, z którym przyjdzie im się zmierzyć, ale także radzić sobie w dorosłym życiu z traumą po wydarzeniach z dzieciństwa. Bowiem ostateczna konfrontacja dopiero przed nimi…

=====================

  Karina Łagowska – rocznik ’82, rodowita warszawianka, miłośniczka kotów, horrorów i teatru. Absolwentka filozofii na UW. Pisze, dzieląc życie z pięcioma kotami. Autorka powieści: Na ogonie złoczyńcy, Pudełko z czerwienią, Sonata jesienna na kota i wilkonczelę, Drozdy. Pisze i redaguje teksty dla czasopisma Nasza Fantastyka.